Όταν ήμουν μικρή και ήθελα να κάνω ένα δώρο πιο προσωπικό σε κάποιο φίλο, έγραφα μια κασέτα. Ξόδευα ώρες ατελείωτες για να βρω τα τραγούδια που θα μπορούσαν να του αρέσουν. Έβαζα βέβαια πάντα και κάποια δικά μου που θα ήθελα να ακούσει. Έγραφα τους τίτλους με καλλιγραφικά γράμματα στο εξώφυλλο, συνήθως μια αφιέρωση… και πολλή αγάπη.

Κάπως έτσι μου ήρθε η ιδέα του ιστολογίου αυτού. Μια ηλεκτρονική κασέτα από τραγούδια που αγάπησα και αγαπώ σε συνδυασμό με φωτογραφίες δικές μου και μαζί κάποιες σκέψεις ή αναμνήσεις που πάντα τα συνοδεύουν.

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Τι τραγούδι να σου πω.

Τη χαμένη σου πίστη αναζητώ,
τώρα που εγώ είμαι δυνατή.
Ο κόσμος σου γυρίζει πίσω στο τίποτα.
Δύσκολα ξεκινάς από την αρχή,
ενώ δεν έχεις καν τελειώσει.
Και δεν υπάρχει τίποτα πλέον να σε κρατήσει ξύπνιο,
τίποτα να σε κάνει να αποκοιμηθείς.
Και η θλίψη σου μαυρίζει το νου,
σου σκορπά τις ελπίδες στην βροχή.
Χωρίς βοήθεια θα ξαναχτίσεις τ' όνειρο.
Έστω κενός και κουρασμένος,
θα βαδίσεις προς το άγνωστο,
με το βλέμμα σου στραμμένο σε αυτά που αφήσαμε να φύγουν...


Τι τραγούδι να σου πω που να σε ξέρει;
Να' ναι εκεί όταν γελάς κι όταν φοβάσαι.
Να' ναι εκεί όταν μεθάς κι όταν λυπάσαι.
Κι όταν κρύβεσαι στης μοναξιάς τα μέρη.

Τι τραγούδι να σου πω εκεί που πας;
Να μη μοιάζει με κανένα.
Τι τραγούδι να σου πω εκεί που πας;
Μα να μοιάζει μ' όλα όσα αγαπάς.

Τι τραγούδι να σου πω που να' χει αέρα;
Σαν κι αυτά μες τις κασέτες που 'χουν λιώσει.
Γιατί πάτησαν το χρόνο, σ' έχουν νιώσει.
Πήραν σήκωσαν το φως κι εδώ το φέραν.

Τι τραγούδι να σου πω εκεί που πας;
Να μη μοιάζει με κανένα.
Τι τραγούδι να σου πω εκεί που πας;
Μα να μοιάζει μ' όλα όσα αγαπάς.

Τι τραγούδι να σου πω χωρίς ουσία;
Να το φτύνουν οι σοφοί κι οι μπερδεμένοι.
Να γεννιέται στα ρηχά κι εκεί να μένει.
Να μην έχει ούτε λάμψη,ούτε αξία.
Μα να φέγγει στη δική σου καταχνιά.

Στίχοι: Δημήτρης Μητσοτάκης
Μουσική: Παναγιώτης Κατσιμάνης
Εκτέλεση: Ενδελέχεια

2 σχόλια:

  1. Τι υπεροχο τραγουδι και τι ομορφα λογια να το συνοδευουν. Γραφεις πολυ ομορφα...Αυτη ειναι και η τελευταια μας ελπιδα καλη μου, το τελευταιο πραγμα που μπορουμε να κανουμε: να βαδιζουμε προς το αγνωστο κενοι...

    Τα φιλια μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καταρχάς ευχαριστώ.
      Να πω εδώ ότι ποτέ δεν έγραφα, είχα πάντα κάποιες σκόρπιες σκέψεις και τίποτα άλλο. Ξεκίνησα από αυτό το blog. Όλη αυτή η πίεση των καιρών έβγαλε και κάτι καλό από μένα... τουλάχιστον έτσι πιστεύω. Αν αρέσει και σας σας τότε αυτό είναι πολύ ευχάριστο.
      Φιλιά.

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.