Το χρώμα της μέρας.

Πριν 12 χρόνια η Τάνια συνάντησε τον Μιχάλη. Φαινομενικά δεν ταίριαζαν μεταξύ τους. Ούτε ηλικιακά, αλλά ούτε και σε στυλ. Κάποιες φορές όμως η συνεργασία δυο ανθρώπων που δεν μοιάζουν μεταξύ τους, δίνει αποτελέσματα που δεν περιμένουμε. 

Έτσι ήταν και ο δίσκος τους ΄΄Το χρώμα της μέρας΄΄. Ένας δίσκος που η αλήθεια είναι ότι δεν ακούγετε εύκολα. Που μπορεί και να τον προσπεράσεις. Είναι όμως ένας δίσκος που αν σταθείς και του δώσεις λίγη προσοχή μπορεί να γίνει ο έρωτας της ζωής σου.

Για μένα είναι ένα αριστούργημα, ένας μικρός ανεκτίμητος θησαυρός στην ελληνική δισκογραφία. Αναμφίβολα ένας από τους καλύτερους δίσκους των τελευταίων ετών και ίσως ο καλύτερος δίσκος και για τους δύο καλλιτέχνες.
Εκεί που στάθηκα περισσότερο, εκτός φυσικά από την καταιγιστική σύνθεση του Δέλτα, είναι οι υπέροχοι, περίεργοι στίχοι.

Απολαύστε τον στην λίστα αναπαραγωγής που ακολουθεί.

Ζόρικοι Καιροί.

Το 1990 μια μπάντα με ένα περίεργο και αρχαιοπρεπές όνομα ήρθε και εγκαταστάθηκε στις κασέτες μας. Πολύ ρομαντικοί για να είναι ροκ, πολύ ανατρεπτικοί για να είναι ποπ. Ήρθα για να μείνουν. Ακόμα και όταν έφυγαν, ξανάρθαν, ξαναέφυγαν, ξανάρθαν....

Οι Πυξ Λαξ είναι μια παρεξηγημένη μπάντα. Ίσως γιατί ήταν πολύ εμπορική. Και οι Έλληνες το εμπορικό το εντάσσουμε αυτομάτως στο μη ποιοτικό. Το ότι είναι κάτι εμπορικό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι και ποιοτικό. Όπως και το αντίστροφο.

''Τι άλλο να πεις πιο απλά'' λεγόταν το πρώτο τους άλμπουμ. Εγώ θα σας πάω στο 1991. Τότε που οι καιροί ήταν ζόρικοι.

Μια δουλεία που αγάπησα. Όλοι τους πολύ αθώοι ακόμα, σχεδόν ανυποψίαστοι. Μια δουλειά με ποπ καταβολές από τα 80ς, κυρίως ερωτικού περιεχομένου, αλλά με κάτι διαφορετικό. Αυτό το κάτι που μας έκανε να μην ξέρουμε σε πια κασέτα να τους γράψουμε, σε ποια ραδιοφωνική εκπομπή να τους ακούσουμε, σε ποιο γούστο να τους εντάξουμε.

Και έτσι ζηλέψαμε τις γρήγορες νότες τους.

Ακροβατήσαμε ανάμεσα στο συναίσθημα και στην λογική.

Όλοι οι πουλημένοι της γης ενωθήκαμε.

Και προσπαθήσαμε ακόμα μια φορά και ας ξέραμε ότι όλα είχαν τελειώσει.

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια. Ήλιοι που το χειμώνα μας μελαγχολούν, πρίγκιπες από την δυτική όχθη, μπαμπούλες που τραγουδάνε μόνοι τις νύχτες, παλιάτσοι που τους τελειώνουν τα τραγούδια, στίλβες, χρυσόψαρα...

Τραγούδησαν μεγάλα τραγούδια, έδωσαν τεράστιες συναυλίες, αγαπήθηκαν, τσακώθηκαν, χώρισαν...

Η σπιρτάδα όμως και η λάμψη εκείνης της δουλειάς δεν υπήρχε σε κανένα από τα επόμενα άλμπουμ. Δεν λέω ότι δεν μου άρεσαν. Πολλά τραγούδια αγαπώ και από τα επόμενα. Ειδικά η Στίλβη νομίζω ότι ήταν η καλύτερή τους δουλειά, από άποψη παραγωγής, επιλογής τραγουδιών, και φυσικά ερμηνείας. Απλά μεγαλώνοντας, και δεν εννοώ ηλικιακά, έχαναν σιγά σιγά την όρεξη και το πάθος του πρωτάρη και αποκτούσαν την ψύχρα του επαγγελματία.

Δεν πειράζει όμως. Αυτό που μένει είναι πάντα αυτό που αξίζει. Μας άφησαν πολύ καλά τραγούδια. Και το σημαντικότερο, την μεγαλύτερη φωνή που έχει περάσει από το ελληνικό πεντάγραμμο τα τελευταία 30 χρόνια. Τον Μπάμπη Στόκα.

Τόσα χρόνια μετά οι καιροί παραμένουν ζόρικοι.

Κοντσέρτο για σοκολάτα και τριαντάφυλλα.

Θα σας πάω 17 χρόνια πίσω. 1996. Τότε που η γλυκιά Κατερίνα Κυρμιζή έβγαλε το ''Κοντσέρτο για σοκολάτα και τριαντάφυλλα''. 

Τα τραγούδια του άλμπουμ είναι σαν κι αυτή. Γλυκά και όμορφα. Μία από τις καλύτερες δουλείες που έχουν γίνει. Μια από τις καλύτερες φωνές. Θεσπέσιο άκουσμα.
Τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου είναι δικά της και σε τρία συμμετέχει ο Νίκος Γρηγοριάδης.

Και έτσι ξεχασμένη και αγαπημένη,
θα νιώσω ξανά το σκληρό σου πρόσωπο.
Πίσω στην τσέπη του μπλου τζιν σου,
πίσω στην άκρη των θέλω σου.
Και σαν παραμύθι με άτυχο τέλος,
σαν φεγγάρι χωρίς φως, χωρίς ήλιο,
Σαν το όνειρο που σου έκρυψα,
σαν την αλήθεια που πότε δεν σου είπα.

Μ’ έχεις καιρό ξεχάσει

στην πίσω τσέπη του blue jean

που πέταξες προχθές.

Κι εγώ που σ’ έχω

''μη βρέξει και μη στάξει''

βρε ξεχασιάρη, που να πάρει, 

πες μου πια τι θες, 

πες μου πια τι θες.

Θέλεις να περιμένω

για να γεμίσει το φεγγάρι

πρώτα για να `ρθεις.

Ή πριν με στήσεις και δεν έρθεις, 

πανάθεμά σε, δε θυμάσαι

τίποτα να πεις, 

πες μου πια τι θες...

Τέρμα λοιπόν, σ’ αυτά που ξέρεις, 

σαν τελευταία χάρη χάρη χάρη στο ζητώ.

Ψάχνω το υπόλοιπο μισό μου

κι όχι για να παρηγορηθώ.

Πες μου πια τι θες...

Στίχοι - Μουσική: Νίκος Γρηγοριάδης

πατήστε την HD έκδοση.

Περπατάς σ’ άγνωστες χώρες πάλι

τραγουδάς

το ουράνιο τόξο πώς μεθάς

Παίρνεις

κλέβεις και χάνεσαι

και ποιος να σε μαλώσει

Σταθερά το ρόλο σου χορεύεις

κι η ματιά μου μια αθώα μαχαιριά

Να `σαι με τ’ άστρα τ’ ουρανού

ποιο νου να μη μαγέψεις

Σε κοιτώ και όλη σου η ιστορία γράφεται στα χείλη σου

πού να βρω ένα λόγο, μια αιτία

να τελειώσω το παιχνίδι σου

Περπατάς στα σύννεφα και πάλι

μα στη γη κάθε σου προσοχή

Πες μου γλυκιά μου ομορφιά

πού, πες μου πού

την καρδούλα κρύβεις

Σε κοιτώ και όλη σου η ιστορία γράφεται στα χείλη σου

πού να βρω ένα λόγο, μια αιτία

να τελειώσω το παιχνίδι σου

Σε κοιτώ και όλη σου η ιστορία γράφεται στα χείλη σου

πού να βρω ένα λόγο, μια αιτία

να τελειώσω το παιχνίδι σου

Φεύγεις

κλέβεις και χάνεσαι

και ποιος να σε μαλώσει

Στίχοι - Μουσική: Κατερίνα Κυρμιζή

Δουλειές που αγάπησα.

Λέω να εντάξω μια καινούρια στήλη στο μπλογκ. 

Θα σας παρουσιάζω κάποια άλμπουμ που μου έκαναν εντύπωση και αγάπησα πολύ. 

Να γνωρίσουμε όμορφες δουλειές, να τις θυμηθούμε μαζί και να ξεθάψουμε παλιούς και νέους θησαυρούς 

Γενικά μου αρέσει να ψάχνω ιδιαίτερες δουλειές, που δεν είναι και τόσο γνωστές στο κοινό. Μου αρέσει να ψάχνω μικρά και κρυμμένα διαμαντάκια. 

Αν όλοι μας ψάχναμε και νοιαζόμασταν και για κάποιους πιο αφανείς και σεμνούς καλλιτέχνες και δεν καταπίναμε αμάσητο ότι μας σερβίρουν, η μουσική σκηνή της χώρας θα ήταν πολύ καλύτερη.

Δε εννοώ βέβαια ότι κάποιοι που έκαναν επιτυχία, όπως ο Μάλαμας, ο Θ. Παπακωνσταντίνου κ.α. δεν αξίζουν. Φυσικά και αξίζουν. Όμως ακόμα και αυτοί δούλεψαν χρόνια στην αφάνεια, δημιούργησαν πανέμορφες μουσικές που σχεδόν κανείς δεν τις έδινε σημασία και έφτασαν μετά από τόσα χρόνια να αναγνωριστούν. Και πάλι όμως από μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας κοινό.

Το ευχάριστο είναι ότι όσο περνά ο καιρός, αυτή η φούσκα του κατά παραγγελία εμπορικού πρόχειρου τραγουδιού ξεφουσκώνει. Και όλο και περισσότερος κόσμος αναζητά κάτι πιο σταθερό, κάτι πιο μεστό και ποιοτικό.

Και έτσι παίρνουν θάρρος περισσότερα διαμαντάκια και λάμπουν.

Αυτά λοιπόν σαν πρόλογος, κάποια πράγματα που ήθελα να σας πω.

Η επόμενη ανάρτηση θα αφορά κάποιον δίσκο που αγάπησα.

Ελπίζω μετά από αυτή να τον αγαπήσετε και σεις.

Σας φιλώ γλυκά.

Να έχετε μια όμορφη Κυριακή.

Θα σας άφηνα δίχως τραγούδι;

Όχι βέβαια.

Κάτι αγγλόφωνο αλλά ελληνικό σήμερα... έτσι για αλλαγή.

An angel in hell a demon in white

im fadin away you re out of my sight

a baby in jeans a heavy balloon

that voice inside me is out of tune

a piece of steel a piece of meat

this piece of your body is all that i need

i forgive u though i know u wont forgive me

i can recall what i gave u was pathetic

its allright now my best friend told me 2 shut up

what i gave u was pathetic

the timeless clock the land of the dead

the f word in my mouth never said

im chasin the moon with your shoes on my feet

your head on my pillow is all that i need

Μουσική - Στίχοι - Εκτέλεση: Sleepin Pillow

Να αυτό εννοούσα πριν. Ποιος γνωρίζει ότι αυτό το αριστούργημα έχει δημιουργηθεί από Έλληνες;

Υπάρχουν τέτοιες μουσικές και ο κόσμος αναλώνετε σε χαζομάρες.

Η φωτογραφία είναι από τις Σέρρες.