Όταν ήμουν μικρή και ήθελα να κάνω ένα δώρο πιο προσωπικό σε κάποιο φίλο, έγραφα μια κασέτα. Ξόδευα ώρες ατελείωτες για να βρω τα τραγούδια που θα μπορούσαν να του αρέσουν. Έβαζα βέβαια πάντα και κάποια δικά μου που θα ήθελα να ακούσει. Έγραφα τους τίτλους με καλλιγραφικά γράμματα στο εξώφυλλο, συνήθως μια αφιέρωση… και πολλή αγάπη.

Κάπως έτσι μου ήρθε η ιδέα του ιστολογίου αυτού. Μια ηλεκτρονική κασέτα από τραγούδια που αγάπησα και αγαπώ σε συνδυασμό με φωτογραφίες δικές μου και μαζί κάποιες σκέψεις ή αναμνήσεις που πάντα τα συνοδεύουν.

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

Κυρία Των Μέσα Μου Ανέμων.

(τώρα τι λόγια να γράψεις που να συνοδέψουν αυτές τις μαγικές λέξεις που έχει γράψει ο Γιάννης Αγγελάκας;)

Μου έδειξες ένα δρόμο και τον ακολούθησα χωρίς αναστολές.
Χάθηκα μέσα στις λέξεις σου.
Χρόνια παραδίνομαι στις αλύπητες φράσεις σου.
Στις αδίστακτες προθέσεις σου, στα γκρεμισμένα σου όνειρα.
Από παιδί μεθάω με το ακριβό και σπάνιο κρασί σου,
που μου 'δινες μες στην χούφτα σου.
Και ας σε πρόδωσα κάποια στιγμή
και ας έχασα τον δρόμο μου.
Μες στα χέρια σου ξανά αποκοιμήθηκα,
με ένα γλυκό πονοκέφαλο, με μια γλυκιά θλίψη.
Και ξύπνησα πιο μικρή μπροστά σου, μα τόσο μεγάλη μέσα μου.
Γιατί τις άκρες των μαλλιών σου δεν μπόρεσα να φτάσω,
μα στην ψυχή σου είχα κάνει κατοχή.
Και ας μην με έβλεπες και ας μην με άγγιζες.
Και ας αρνιόσουν ότι υπήρχα και ας επέμενες ότι δεν σ' είχα.
Ήσουν και θα είσαι δικός μου,
γιατί και γω
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ.


Κυρία των μέσα μου ανέμων
δεν θέλω να αρνηθώ ό,τι ακριβώς σε οδήγησε
να σπείρεις μέσα μου την ευλογία της κίνησης,
της πράξης.
Να ρίξεις το σκοινί
στο σκοτεινό κι αλλόκοτο πηγάδι
που χρόνια λαθροζούσα
για να βρεθώ ξανά στο λαμπερό σου κόσμο,
τον θαυμαστό, τον πληγωμένο.

Σου υπόσχομαι να ξεκοιλιάζω κάθε βράδυ
τους θλιβερούς ορίζοντες της λογικής μου,
ν' απογειώνομαι από τις φλούδες του γραπτού μου λόγου
στους πλησιέστερους φιλάσθενους πλανήτες.
Κάθε φορά και μ'ένα αλλιώτικο τραγούδι
να ξεμουδιάζω γλείφοντας τον κοφτερό σου σκελετό.

Κι ούτε ένα Μάιο δε θ'ανεχτώ
να σκύψει πάνω μου
με λόγια σκωπτικά
και σύριγγες
και φαγωμένα χείλη.
Κι ούτε ένα Μάιο δε θ'ανεχτώ
να ειρωνευτεί την αδειανή και χυλωμένη μου πατρίδα.

Πιο ριψοκίνδυνος κι από το Ναζωραίο
θα περπατήσω πάνω απ'την κινούμενη,
τη σαρκοφάγο άμμο
που διατηρεί απρόσιτες τις χώρες των ιερών παλιάτσων
και των σεληνιασμένων γελωτοποιών.

Τραυλίζοντας λόγια ισχνά
μα και σπουδαία
θ'αποσυρθώ στις προθανάτιες κοιλάδες των λοιμών
και της αγάπης,
όπου απ'το μαύρο χώμα τους διάσπαρτα ξεφυτρώνουν
κορμιά ανθρώπινα διαμελισμένα,
πλάι στις φεγγαρολουσμένες παπαρούνες.

Ίσως κι εγώ εκεί να λησμονήσω τον τραυματία ουρανό
και ν' αρχινήσω ένα τραγούδι που θα λέει μόνο
σ' αγαπώ,σ' αγαπώ.
Και σαν τελειώνει θα σταματάνε τα ποτάμια
κι οι οδοντοστοιχίες θα εκρήγνυνται.
Και θα γεμίζει ο αέρας πέταλα καρατομημένων ανθών,
καρπούς γυναικείων χεριών
και λιωμένα κοσμήματα.

Κυρία των μέσα μου ανέμων
τιμώρησέ με αν θες,
γύμνασέ με στο γέλιο και στον πόνο.
Είμαι ο οριστικός εραστής σου,
ο αόριστος,
ο τωρινός και ο παντοτινός,
ο πιο ανώριμος,
ο πιο σοφός.
Τώρα πια γνωρίζω τι μ' οδηγεί να υποτάσσομαι
στην ετοιμόρροπη και ασθενική σου θέληση.

Κυρία των μέσα μου ανέμων...

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας
Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης
Εκτέλεση: Γιάννης Αγγελάκας

4 σχόλια:

  1. Από τα δυνατά τραγούδα με ουσιώδεις στίχους και χωρίς σουξεδιάρικα επαναλαμβανόμενα ρεφρέν.

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από τα καλύτερα που έχουν γράψει ποτέ.
      Φιλιά.

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.