Όταν ήμουν μικρή και ήθελα να κάνω ένα δώρο πιο προσωπικό σε κάποιο φίλο, έγραφα μια κασέτα. Ξόδευα ώρες ατελείωτες για να βρω τα τραγούδια που θα μπορούσαν να του αρέσουν. Έβαζα βέβαια πάντα και κάποια δικά μου που θα ήθελα να ακούσει. Έγραφα τους τίτλους με καλλιγραφικά γράμματα στο εξώφυλλο, συνήθως μια αφιέρωση… και πολλή αγάπη.

Κάπως έτσι μου ήρθε η ιδέα του ιστολογίου αυτού. Μια ηλεκτρονική κασέτα από τραγούδια που αγάπησα και αγαπώ σε συνδυασμό με φωτογραφίες δικές μου και μαζί κάποιες σκέψεις ή αναμνήσεις που πάντα τα συνοδεύουν.

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

Καλοκαίρι.

Υπάρχει ένα καλοκαίρι,
που σε δροσίζει η ζέστη του,
ο καφές μας είναι πιο κρύος,
το παγωτό δεν λιώνει ποτέ,
οι διακοπές διαρκούν για πάντα,
τα τζιτζίκια δεν σταματούν να τραγουδούν,
τα δέρματα δεν καίγονται στον ήλιο,
που δεν έχει Σεπτέμβρη,
που μ΄ αγαπάς πιο πολύ,
που μου χαμογελάς κάθε μέρα.
Είναι αυτό συνεχόμενο καλοκαίρι της ζωής μας...



Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μέσ' το πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ' αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ' το παρτέρι
καλοκαίρι
μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ' τα πεύκα και στ' αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ' τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ' άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει

Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος

8 σχόλια:

  1. Ενώ μ αρέσει αυτό το τραγούδι, είναι που δεν τον συμπαθώ τον Σαββόπουλο όπως κατάντησε κι έτσι κρατιέμαι λίγο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ...
      Είπα όμως να μην είμαι προκατειλημμένη. Ας μιλήσει μόνο το τραγούδι.
      Καλό ζεστό βράδυ.

      Διαγραφή
  2. Καλύτερα να τραγουδά. Παρά να μιλάει!
    Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ούτε που καταλάβαμε πως μπήκε καλοκαίρι.
    Ευτυχώς, μου το θύμισες...

    Ανταποδίδω με ένα άλλο όμορφο τραγουδάκι που περιγράφει γλαφυρά μια τυπική καλοκαιρινή έξοδο από την πόλη.
    http://www.youtube.com/watch?v=Wsx4GR7_3UU

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλό καλοκαίρι παιδί μου.

      ευχαριστώ για το λαλα

      Διαγραφή
  4. Τι ευαισθησια ειναι αυτη θεε μου! Αχ αυτες οι σκεψεις σου που μας ταξιδευουν!

    Σε φιλω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.