Όταν ήμουν μικρή και ήθελα να κάνω ένα δώρο πιο προσωπικό σε κάποιο φίλο, έγραφα μια κασέτα. Ξόδευα ώρες ατελείωτες για να βρω τα τραγούδια που θα μπορούσαν να του αρέσουν. Έβαζα βέβαια πάντα και κάποια δικά μου που θα ήθελα να ακούσει. Έγραφα τους τίτλους με καλλιγραφικά γράμματα στο εξώφυλλο, συνήθως μια αφιέρωση… και πολλή αγάπη.

Κάπως έτσι μου ήρθε η ιδέα του ιστολογίου αυτού. Μια ηλεκτρονική κασέτα από τραγούδια που αγάπησα και αγαπώ σε συνδυασμό με φωτογραφίες δικές μου και μαζί κάποιες σκέψεις ή αναμνήσεις που πάντα τα συνοδεύουν.

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Εν λευκώ.

Τι να πω; 
Καμιά φορά η κούραση βγάζει τεράστιες λέξεις, τεράστια συναισθήματά.
Καμιά φορά ανήμπορη απλά ζω, χωρίς να σκέφτομαι τι νιώθω.
Ένα τραγούδι όμως ενώνει και τα δύο.
Την κόπωση και την όρεξη.
Τι μαγικό...
Σ΄ αγαπώ εν λευκώ...


Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο;
Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω
Αν είχα θάρρος για να πω το "έλα"
τώρα δε θα `χα τη φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα `ταν άσπρη η τρέλα
Αν είχε σώμα θα `ταν πάλι ψέμα.

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να `χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...

Τίποτα σημαντικό.
Ζω μονάχα εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λεν οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει
Αν είχε το θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα `τανε φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα `ταν άσπρο ο φόβος
Αν είχε σώμα θα `ταν σαν κι εμένα.

Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν’ ανέβεις.

Και σε λυπούνται που δεν το `χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να `ναι σαν κι εμένα...

Τίποτα σημαντικό...
Ζω μονάχα εν λευκώ....
Τίποτα σημαντικό....
Ζω μονάχα εν λευκώ....
Τίποτα σημαντικό....
Ζω μονάχα εν λευκώ....

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου

10 σχόλια:

  1. Λατρεύω τη Μποφίλιου... Από τα πιο δυνατά της κομμάτια το συγκεκριμένο, δεν νομίζεις; Καληνύχτα Μαράκι. Μη σταματάς ποτέ να νιώθεις την καρδιά σου... Ό,τι κι αν συμβαίνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι νομίζω ότι είναι το καλύτερό της.
      Καλημέρα καλή μου.

      Διαγραφή
  2. Όσα πάνε κι όσα έρθουν.Αξίζει να δίνεσαι έτσι στις λευκές επιταγές;Θέλει προσοχή αυτόν τον καιρό, γιατί κυκλοφορούν πολλές χωρίς αντίκρισμα!
    Καλό σου απόγευμα μ΄ ένα χαρούμενο και ξεκούραστο Σαββατοκύριακο... εν λευκώ!:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μες στο πρόγραμμα είναι όλα, ακόμα και οι λευκές επιταγές.
      Καλημέρα.

      Διαγραφή
  3. Τραγουδι που μολις πρωτοβγηκε
    ειχα τρελλανει τον περιγυρο μου.

    Και μεχρι τα τωρα με αντιπροσωπευουν
    αυτα τα λογια υπερβολικα...
    Ολα ειναι σημαντικα
    οταν τα μοιραζομαστε
    με τους "εγχρωμους"(στην καρδια)
    ανθρωπους....
    Καλησπερα, Μαρια μου..




    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και μένα μου αρέσει πολύ.
      Να είσαι καλά.
      Καλημέρα.

      Διαγραφή
  4. Εξαιρετική ερμηνεύτρια και πολύ δυνατοί στίχοι. Γεμάτοι νοήματα. Κι η Μποφίλιου δεν φοβήθηκε να τοποθετηθεί δημόσια και να γίνει στόχος των "λευκών ανεγκέφαλων".

    Χρόνια Πολλά Μαράκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.