Κράτα για το τέλος... ΑΝΤΙΟ...

Κράτησα για το τέλος το πιο γλυκό αντίο.

Μια εποχή τελειώνει και ένα βιβλίο έκλεισε.

Έτσι θα στερέψουν σήμερα και αυτές σελίδες.

Θα σας αποχαιρετήσω από δω.

Τα λόγια όμως να ξέρετε, όπως τα τραγούδια και οι αλήθειες δεν τελειώνουν ποτέ.

Όσοι θέλετε ξέρετε που θα με βρείτε.

Όσοι ενδιαφέρεστε να μάθετε φωτογραφίζω ΕΔΩ και γράφω ΕΔΩ.

Σας ευχαριστώ για το πιο όμορφο ταξίδι.

Ο κύκλος έκλεισε.

Καλή τύχη.

Αντίο.

Κράτα για το τέλος το πιο ψυχρό σου βλέμμα,

εκείνο που αφήνει τον έρωτα μισό,

μήπως και πονέσω κι έτσι να μπορέσω,

να φύγω και να νοιώθω βαθιά πως σε μισώ.

Κράτα κι ένα ποτηράκι για το πιο πικρό φαρμάκι

να το πιω κι απ την καρδιά μου να σου ευχηθώ,

καλή τύχη γεια χαρά σου, μην πετάς τα όνειρά σου,

μην τα βρω ποτέ στο δρόμο και σε λυπηθώ.

Κράτα για το τέλος το πιο μεγάλο μίσος,

τότε μόνο ίσως μπορεί να σ' αρνηθώ,

να μπορώ να λέω κοίτα με δεν κλαίω,

πως έμαθα να χάνω αλλά δε θα χαθώ.

Μουσική: Παντελής Θαλασσινός

Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης

Ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός

Χριστούγεννα!

Αγαπημένοι μου Χρόνια Πολλά!

Να έχετε υγεία και ευτυχία!

Να είναι η ζωή σας όμορφη σαν ένα χαρούμενο τραγούδι!

Χριστούγεννα

Δεν περιμένω όμως τίποτα πια

Τον Αι Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά

Κι είν' ένας πρώην Έλλην αριστερός

Ένας θνητός

Με τ' όνειρό του δίχως στέγη καμιά

Και το ανοιξιάτικο κορίτσι – μαμά

Πλακώνεται απ' τη συνταγή την παλιά

Οι μυρωδιές μυρίζουν κάτι βαρύ

Κάποια πληγή

Που απλώς δεν θέλουμε ν' ανοίξει ξανά

Χριστούγεννα

Τα πλεϊμομπίλ μου είν' εξαιτίας μου κουτσά

Σβησμένα στη σαμπάνια βεγγαλικά

Ίσως για κάποιους νά 'ναι ακόμα γιορτή

Μα ποιοι είν' αυτοί;

Ζουν σε θερμοκοιτίδες ή σε χωριά;

Χριστούγεννα

Κι ό,τι αρχίζω μου πηγαίνει στραβά

Πάντα με πάει σ' ενός σταυρού τα καρφιά

Και πότε-πότε τα καρφώνω κι εγώ

Σε άλλον αμνό

Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θά 'ναι ξανά

Χριστούγεννα

Κι εσύ τι θες απ' τη ζωή μου ξανά;

Με τα λαμπιόνια σου τα θανατερά

Και το φιλί σου πάντοτε αποδεκτό

Πως σε μισώ

Θες νά 'σαι η ίδια και ν' αλλάζω εγώ

Με θες προσωπικό σου δημιουργό

Μη λες πως μοιάζω με τον Ντόναλντ εγώ

Λάμπω εγώ

Με μ' ένα σπότλαϊτ που δε μου είναι αρκετό

Χριστούγεννα

Τι φταίω που αν λείπεις η ζωή μου διψά

Το γαϊδουράκι της τραβάει αργά

Να βρει ένα πανδοχείο νυχτερινό

Να 'ναι ανοιχτό

Ή έστω μια φάτνη να χωράει το κενό

Χριστούγεννα

Χωρίς αυτά ο χρόνος δεν ξεκινά

Βοσκούς μαζεύω, μάγους από μακριά

Γιορτάζω για ν' αλλάξουμε οριστικά

Χρόνια πολλά

Χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια

Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Φοίβος Δεληβοριάς

Μη με ρωτάς.

Επανέρχομαι μετά από καιρό με δύο υπέροχες δημιουργίες.

Για λίγο καιρό θα αλλάξουμε την συνηθισμένη ροή του blog και θα θυμηθούμε ποιήματα Ελλήνων και ξένων δημιουργών, συνοδευμένα με αγαπημένα τραγούδια.

Να είστε όλοι καλά.

Χαμένα πάνε εντελώς τα λόγια των δακρύων.
Όταν μιλάει η αταξία η τάξη να σωπαίνει
έχει μεγάλη πείρα ο χαμός.
Τώρα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό
του ανώφελου.
Σιγά σιγά να ξαναβρεί το λέγειν της η μνήμη
να δίνει ωραίες συμβουλές μακροζωίας
σε ό,τι έχει πεθάνει.

Ας σταθούμε στο πλευρό ετούτης της μικρής
φωτογραφίας
που είναι ακόμα στον ανθό του μέλλοντός της:
νέοι ανώφελα λιγάκι αγκαλιασμένοι
ενώπιον ανωνύμως ευθυμούσης παραλίας.
Ναύπλιο Εύβοια Σκόπελος;
Θα πεις
και πού δεν ήταν τότε θάλασσα.
Κική Δημουλά - Κονιάκ μηδέν αστέρων

Τα πολυβόλα σωπάσαν

Οι πόλεις αδειάσαν και κλείσαν

Ένας βοριάς παγωμένος

Σαρώνει την έρημη γη

Στρατιώτες έρχονται

Πάνε, ρωτάνε γιατί πολεμήσαν

Κι εσύ ησυχάζεις

Το δάχτυλο βάζεις

Να βρεις την πληγή

Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι

Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς,μη με ρωτάς

Μη με κοιτάς, σε φοβάμαι

μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς

Στην πολιτεία βραδιάζει

Το χιόνι τις στέγες σκεπάζει

Ένα καμιόνι φορτώνει

Και κόβει στα δυο τη σιγή ...

Περιπολία στους δρόμους

Και κάποια φωνή που διατάζει

Κι εσύ ησυχάζεις

Το δάχτυλο βάζεις

Να βρεις την πληγή ...

Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι

Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς

Μη με κοιτάς, σε φοβάμαι

Μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Εκτέλεση: Μάνος Λοΐζος

Το μαζί είναι δρόμος.

Μια στιγμή, χίλια χρόνια,
μια ζωή, μια αιωνιότητα.
Ανόητα και ρηχά,
απλοϊκά και ξένα.
Τι νόημα, τι δικαιολογία, τι περιεχόμενο;

Τίποτα δίχως εσένα, χωρίς εμάς.

Το μαζί είναι ο μόνος δρόμος.

Ξεφεύγεις σαν αέρας

Και πώς να σε γραπώσω

Για μια στιγμή της μέρας

Στο χρόνο να σε σώσω

Αυτά τα δυο μου χέρια

Η δύναμή μου μόνο

Μ' αυτά βουνά θ’ ανέβω

Και σύννεφα θα χτίσω

Κοντά σου για να έρθω

Στο λέω δε θα σ’ αφήσω

Αυτά τα δυο μου χέρια

Η δύναμή μου μόνο

Κι αν μαζί δε μπορούμε

Ποιός μπόρεσε μόνος;

Πώς να σ’ το πω;

Πώς να σ’ το πω; Πώς να σ’ το πω;

Μέσα από ‘σένα, μέσα από ‘σένα εγώ

Έτσι πάει η ζωή 

Το μαζί είναι δρόμος και για τους δυο

Και για τους δυο και για τους δυο

Μέσα από ‘σένα, μέσα από ‘σένα ζω

Κόβω απόψε σε κομμάτια το χώμα

Σχήμα με το σχήμα

Με το δέρμα, με το σώμα

Πάνω πάλι, πάνω βρέχει

Η μοναξιά μου σε ‘σένα τρέχει

Ζούνε σα φωτοβολίδες

Χιλιάδες μόνοι

Πώς ανάβουν και πώς σβήνουν στα σκοτάδια οι φόβοι

Τί χτυπάς καρδιά μου απόψε το τζάμι το ξένο

Για χρόνια εδώ σε περιμένω

Είμαι ένας χορευτής

Ο ένας που ζητάει μια στιγμή σου

Μια μικρή ανάμνησή σου 

Σκάβω στην αγάπη

Σκάβω στα αισθήματά σου

Στα χώματα τα νύχια

Για να βρω την καρδιά σου

Τώρα κάτι λάμπει, κάτι ανακάλυψα

Οι πόρτες θαμμένες τώρα που βρήκα και άνοιξα

Ένα φως, ένα σπίρτο

Μέσ’ απ’ τα βάθη σε φέρνω πίσω

Τα πέτρινα χείλη σου, αγγίζω

Κι αν μαζί δε μπορούμε

Ποιός μπόρεσε μόνος;

Πώς να σ’ το πω;

Πώς να σ’ το πω; Πώς να σ’ το πω;

Μέσα από ‘σένα, μέσα από ‘σένα εγώ

Έτσι πάει η ζωή

Το μαζί είναι δρόμος και για τους δυο

Και για τους δυο και για τους δυο

Μέσα από ‘σένα, μέσα από ‘σένα ζω

Στην αγάπη

Με τα δάχτυλά μου σκάβω

Στην αγάπη

Απ’ το κόκκινο στο μαύρο

Να φέρω πάνω

Όσα κρύβουνε τα σώματα

Σβησμένες λύπες και αδιάβατα χιλιόμετρα

Γιατί ένας άνθρωπος φτάνει να φτάσει τα πάντα

Ή να φτάνει πάντα τα βάθη του

Ο ένας για τον άλλο το αίμα του να δίνει

Ο ένας για τον άλλο θυσία να γίνει

Δύναμη του ανθρώπου, αυτό το σώμα μόνο

Να δένει σ’ άλλο σώμα, να σώζεται στο χρόνο

Αυτά τα δυο μου χέρια, ναί

Τα όπλα για να νιώθω

Κι αν μαζί δε μπορούμε

Ποιός μπόρεσε μόνος;

Πώς να σ’ το πω;

Πώς να σ’ το πω; Πώς να σ’ το πω;

Μέσα από ‘σένα, μέσα από ‘σένα εγώ

Έτσι πάει η ζωή

Το μαζί είναι δρόμος και για τους δυο

Και για τους δυο και για τους δυο

Μέσα από ‘σένα, μέσα από ‘σένα ζω 

Μουσική: Ανδριάνα Μπάμπαλη

Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης

Εκτέλεση: Ανδριάνα Μπάμπαλη - Τζώρτζια Κεφαλά

Πετάω.

Ονειρέψου, προχώρα, σκέψου, πέτα.
Πέτα στις μουσικές ενός παλιού και γνώριμου τραγουδιού,
λες και η ζωή επέστρεψε στις νότες του,
δέθηκε με τις αναμνήσεις του,
με την γλύκα της αίσθησής του.
Χόρεψε λες και ο χρόνος γύρισε πίσω στις στάχτες του.

Σ' αγαπώ θα πει.

Όλες αυτές οι γραμμές παίρνουν νόημα πια,
όλα αυτά τα λόγια, οι λέξεις.
Το μαύρο δεν θα είναι ποτέ πια το ίδιο,
τα όμορφα καλλιγραφικά γράμματα μόνιμα,
οι κασέτες, τα δώρα, οι επιλογές.
Όλα, όλα θα συμφωνούν,
όλα θα συγκλίνουν στο ίδιο θέμα.
Θα στολίζουν, θα επικροτούν, θα συμφωνούν.
Χρήσιμα μοιάζουν, όνειρα σχεδιάζουν.
Η αγκαλιά ανοίγει να δεχτεί νέες μελωδίες, νέους στίχους,
που θα καταλήγουν στο ίδιο υπέροχο μέρος.
Όλα πια αποκτούν σκοπό.
Σ΄αγαπώ δεν θα πει να γραφείς και να περιμένεις να σε διαβάσουν.
Σ΄αγαπώ θα πει να περιμένουν να γράψεις για να σε διαβάσουν.

Σκέψου να υπήρχε ένα πλάσμα στη γη

ετοιμοπόλεμο για σενα εκεί

τη θέση σου να πάρει στην προσβολή

μέσα στην λύπη, στο θυμό, στην πληγή

για να τη βγάζεις πάντα εσύ καθαρή

Να, τι σημαίνει «Σ' αγαπώ», τι θα πει

Σ' αγαπώ θα πει

σού δίνω μέσα μου χώρο

δίνω την ψυχή

σαν να είναι απλό δώρο

Σ' αγαπώ θα πει

θα ειμ' εγώ ο άνθρωπός σου

Σ' αγαπώ θα πει

μ' αρέσει να 'σαι ο εαυτός σου

Μέσα στα μάτια σου με βλέπω αλλιώς

και τα σκοτάδια μου αστράφτουν διαρκώς

μέσα απ' τα μάτια σου μ' αρέσει ό,τι δω

μέσα απ' τα μάτια σου μ' αρέσω κι εγώ

Σαν αγκαλιά ειν' η ματιά σου ζεστή

να, τι σημαίνει «Σ' αγαπώ», τι θα πει

Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Εκτέλεση: Θανάσης Αλευράς

Με το ίδιο μακό.

Ακαταλαβίστικη συνεχόμενη ροή ζωής.
Ίδια πρόσωπα με διαφορετικά σώματα.
Ίδιες σκέψεις μέσα σε διαφορετικά μυαλά.
Επαναλαμβανόμενη, μοιραία και αδιέξοδη.
Τριάντα το όριο, τριάντα χρόνια άλλος.
Και ξεκινάς αλλιώς, χωρίς να ενημερώσεις κανέναν.
Βλέμματα αδιάφορα αλλά και απορριμένα μαζί.
Ποτέ δεν το περίμεναν... δεν νοιάστηκαν κιόλας.
Αλλάζει η νύχτα ξαφνικά,
η θέση του δαχτυλιδιού στο χέρι.
Αλλάζει το δέρμα, αλλάζει η μυρωδιά.
Ένα μακό στης αγκαλιάς την άκρη.

Ο κόσμος κρέμεται από μια μια τόση δα κλωστή.
Κόψτην και ασ΄τον να γκρεμοτσακιστεί.
Μια απόφαση είναι...
Φορώντας εκείνο το ίδιο το δικό σου το μακό.
Εγώ θα έρθω μαζί σου...

Με το ίδιο μακό

και με κέφι κακό

φύγαν μέρες

Το φεγγάρι απ' τη μια

και του κόσμου η ζημιά

βάλαν βέρες

Τι θα κάνεις εσύ

είναι εννιά και μισή

τον καπνό μου φυσάω

Και προτού να λουστώ

σταυρουδάκι Χριστό

μες στα δόντια κρατάω

Κι όλο εσένα θέλω μόνο

για κανέναν δεν σηκώνω

τώρα πια το ακουστικό

Μόνο εσένα και είμαι εντάξει

το ταβάνι έχει πετάξει

δυο φωτιές στον ουρανό

Σε χρειάζομαι και

το καινούργιο παρκέ

με το πόδι πληγώνω

Σου φυλάω μουσικές

στο ταξίδι να καις

μες στο χρόνο

Τι θα κάνεις λοιπόν

το κομμένο Depon

κυνηγάω στο σεντόνι

Και προτού να το πιω

σαν δεσμός με σκορπιό

λογαριάζονται οι πόνοι

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου 

Μουσική: Αντώνης Μιτζέλος 

Εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη 

Δεν μπορούμε.

Του Αυγούστου το φεγγάρι απόψε κατέβηκε στα πόδια τα δικά μας.
Τόση είναι η αγάπη μας που απόρησε.
Να δει πως αγαπούν οι άνθρωποι χωρίς όρια.
Μας κοίταξε βαθιά στα μάτια.
Και είδε μέσα μας να λείπει ο ένας από τον άλλον.
Μελαγχόλησε...
Ονειρεύτηκε  μια βόλτα στο δάσος.
Σκέφτηκε μια νύχτα ανάμεσα στα φύλλα, ανάμεσα στα σώματα των δέντρων.
Θέλησε να μας δει ξαπλωμένους στο χώμα, στο δέρμα της γης.
Δικιά σου και δικός μου.
Ενωμένοι με τον πιο περίεργο τρόπο.
Κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.
Να σερνόμαστε στις πευκοβελόνες, κάνοντας πράξη τις πιο κρυφές μας επιθυμίες.
Να αφήνουμε ανάμεσα στα κλαδιά την μυρωδιά της ηδονής μας,
να παρακαλάμε για μια μέρα ακόμα,
να ικετεύουμε για έναν άλλο κόσμο.

Στον κόσμο αυτό που τα φεγγάρια θα ζουν μαζί με τους ανθρώπους.
Στεφάνια φως θα πλέκουν για αυτούς που δεν μπόρεσαν παρά μόνο να αγαπήσουν
Σε αυτούς που λάτρεψαν ένα μόνο φιλί.
Σε αυτούς που πίστεψαν στην μία μοναδική ευκαιρία.
Σε αυτούς που γελάστηκαν από τον αιώνιο έρωτα και τον έζησαν.

Κοιταζόμαστε.
Και ξαφνικά ένα δάσος υπέροχο μας έχει ζώσει...

Αυγουστιάτικη είσαι φωτιά

πυροτέχνημα έχω καρδιά

και φοβάμαι...

Μια σπίθα πιο κοντά

θα γίνουν αστεράκια οι δισταγμοί.

Διψασμένες φευγάτες ματιές

στην ψυχή μου φωτίζουν γωνιές

δε φοβάμαι...

Έχεις γίνει άνεμος

στο δάσος μου το φλογισμένο.

Καις όσες έχω ενοχές

στου έρωτα σου τις φωτιές

είμαι εγώ αλλού

κι εσύ φυλακή στη ζωή σου την άδεια,ναι

Καις όσες έχω ενοχές

που σε θέλω και με θες

άλλο δεν μπορώ

τα όνειρα να 'ναι δραπέτες τα βράδια

Δεν μπορείς, δεν μπορώ να μη σ 'αγαπώ

Μες το γέλιο σου κάνω βαρκάδα

πήγαινε με απόψε αγκαλιά να δω

σινεμά με μια πορτοκαλάδα

Δεν μπορείς ,δεν μπορώ άλλο τον καιρό

να περνάει χωρίς το φιλί σου

Δεν μπορείς, δεν μπορώ, δεν μπορούμε....

Φτάνει...

Απ 'τα λόγια σου κλείνομαι εδώ

ένα πέρασμα ψάχνω κρυφό, στο άγγιγμα σου

Είσαι ότι μου 'λειψε και ότι μ 'έχει πλημμυρίσει

Και όσες έχω ενοχές

στου έρωτα σου τις φωτιές

είμαι εγώ αλλού

κι εσύ φυλακή στη ζωή σου την άδεια,ναι

Καις όσες έχω ενοχές

που σε θέλω και με θες

άλλο δεν μπορώ

τα όνειρα να 'ναι δραπέτες τα βράδια

Δεν μπορείς, δεν μπορώ να μη σ 'αγαπώ

Μες το γέλιο σου κάνω βαρκάδα

πήγαινε με απόψε αγκαλιά να δω

σινεμά με μια πορτοκαλάδα

Δεν μπορείς ,δεν μπορώ άλλο τον καιρό

να περνάει χωρίς το φιλί σου

Δεν μπορείς, δεν μπορώ, δεν μπορούμε....

Στίχοι: Βαγγέλης Κωνσταντινίδης

Μουσική: Στέφανος Κορκολής

Εκτέλεση: Στέφανος Κορκολής & Ελένη Δήμου 

Κόκκινο φως.

Φοβάμαι το φως, αυτό το κόκκινο φως της αγάπης.
Αυτό που μπλέκεται με τον έρωτα.
Αυτό που μας αλλάζει τη ζωή, τις συνήθειες.
Που μας κάνει να αναρωτιόμαστε την προηγούμενη ύπαρξή μας.

Φοβάμαι πως είναι τόσο κόκκινο,
που τα μάτια μας συνήθισαν και δεν βλέπουν.
Δεν νιώθουμε ένα κύκλο, μια αέναη μάχη με τον Θεό.

Θα ήθελα να ήταν μια ευθεία γραμμή χωρίς τέλος.
Μια λάμψη εκτυφλωτική και αιώνια.
Να μην αλλάζαμε σώματα, αισθήσεις, φιλιά.

Να έμενα εκεί, μέσα στο δικό σου σώμα,
μέσα στη δική σου αγκαλιά,
να έβλεπα πάντα μέσα από το δικό σου βλέμμα.
Να μην άλλαζες σπίτι, γειτονιά, φίλους.
Να μην άλλαζες έμενα.

Φοβάμαι το φως, αυτό το κόκκινο φως της αγάπης.
Αυτό που μπλέκεται με τον έρωτα.
Και πολύ φοβάμαι πως σβήνει χωρίς αυτόν.
Ξεθωριάζει και ταλαιπωρεί την αγάπη.

Και θα σε δω μια μέρα να φεύγεις μακριά και θα αναρωτιέμαι...
Πως είναι δυνατόν να χάνεται έτσι μια ζωή,
να ξεχνιέται έτσι απλά ένας άνθρωπος που τόσο πολύ αγάπησες;

Πώς

στο κόκκινο φως

στέκεσαι πάλι εμπρός μου

τη λύπη σου δώσ’μου

Κλαις

τα δάκρυα ταιριάζουν μου λες

σ’ αυτούς που κλέβουν τις νύχτες

και αντέχουν στις λύπες

Και

μόνοι μας μείναμε οι δυο

ν’ αναζητάμε ένα κλέφτη

μες το παγκόσμιο καθρέφτη

Τα μάτια σου είναι φωτιά

μια λεπτομέρεια του κόσμου που καίει

τα μάτια σου είναι εδώ

και είναι η ψυχή μου που κλαίει

Σύνορα έβαλα στον μαύρο ουρανό

μα όλα τελειώνουν κι αρχίζουν με σένα

με κοιτάς με τα μάτια που στάζουν βροχή

μα φωτιά με καλύπτει ολοένα 

Ναι

λες πως τελείωσε εδώ 

το έργο που μας αρέσει

κι όποιος μπορεί ας το μπορέσει

‘Γεια’

με χαιρετάς στην στροφή

απ’το ψηλό σου μπαλκόνι 

κι αυτό με πληγώνει

Κλαις

τα δάκρυα ταιριάζουν μου λες

σ’αυτούς που κλέβουν τις νύχτες

και αντέχουν στις λύπες

Σύνορα έβαλα στον μαύρο ουρανό

μα όλα τελειώνουν κι αρχίζουν με σένα

με κοιτάς με τα μάτια που στάζουν βροχή

μα φωτιά με καλύπτει ολοένα 

Σύνορα έβαλα στον μαύρο ουρανό

μα όλα τελειώνουν κι αρχίζουν με σένα

με κοιτάς με τα μάτια που στάζουν βροχή

μα φωτιά με καλύπτει ολοένα 

Πώς

στο κόκκινο φως

στάθηκες πάλι εμπρός μου

Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Rous

Λάφυρα.

Έκλεισα τα μάτια μου και σκέφτηκα τις ώρες που δεν σ΄ έχω.

Τις στιγμές που σε θέλησα μάταια, τις στιγμές που δεν μπορούσα να σ΄αγγίζω.

Και τότε αντίκρισα ένα πελώριο Πάντα.

Ένα Πάντα που στοιχειώνει τις πιο κρυφές πλευρές αυτού του ανακατεμένου μυαλού.

Ένα Πάντα που απαιτεί να γίνει Σήμερα, ικετεύει να γίνει Αμέσως.

Σ΄αγάπησα ακόμα και με ένα τίποτα.

Σε πόθησα ακόμα και μέσα στο σκοτάδι.

Θυσία στο βωμό της ηδονής.

Σύρθηκες ύπουλα πίσω μου και μπήκες με ευκολία στην ψυχή μου. 

Σ΄ άφησα ενδόμυχα να περπατήσεις στον πόθο μου.

Εσένα αναζητούσα εξ αρχής.

Εγώ σου άνοιξα και μπήκες.

Και περιμένω την φαντασία να παίξει το τελευταίο της χαρτί και να χάσει.

Περιμένω την ζωή να μου παραδώσει εσένα σαν να σε κέρδισα από χθες.

Θέλω μια πραγματικότητα χωρίς τέλος.

Χωρίς ένα κλικ που θα μας βυθίσει στο σκοτάδι.

Θέλω το Πάντα να γίνει Τώρα.

Τα λάφυρα να γίνουν δώρα...

Του έρωτα την πρώτη γρατζουνιά

την άκουσα την ένιωσα ξανά

τη γνώρισα στο χάδι

το είδα το σημάδι.

Να μου ζητάει να δώσω πάλι 

σώμα αίμα και ψυχή

να δω τη νύχτα να φουντώνει

και ν`αφήνει το πρωί.

Λάφυρα σώματα της φωτιάς τ`αρώματα

στο βωμό του έρωτα

που θέλω να με πας.

Στου έρωτά σου απάνω την αιχμή

ασήκωτο το βάρος κι ελαφρύ

το κράτησα στους ώμους

με τους δικούς σου νόμους.

Γιατί ζητάς

να δώσω πάλι...

Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Μελίνα Τανάγρη

Έτσι όπως έμπαινε το φως.

Είχε αποκοιμηθεί.
Πως τόλμησε απορεί.
Με εκείνη δίπλα του θα ΄ταν σχεδόν ιεροσυλία.
Πετάχτηκε ξαφνικά και άνοιξε τα μάτια του.
Πως θα έχανε αυτήν την νύχτα για ένα ηλίθιο ύπνο.
Αντιλήφθηκε ότι αυτή δεν κοιμόταν.
Άπλωσε το χέρι του και της χάιδεψε το πρόσωπο.
Ανταποκρίθηκε στην κίνησή του και σύρθηκε κοντά του.
Ξάπλωσε στο στήθος του και εκείνος την πήρε αγκαλιά.
Οι καρδιές τους χτυπούσαν γρήγορα, συντονισμένες απόλυτα.
Η νύχτα ζεστή, η θερμοκρασία στο κόκκινο.
Το δωμάτιο μύριζε ηδονή και απόγνωση.
Πως χώρεσαν όλα αυτά σε ένα βράδυ;
Δεν θα χωρούσαν σίγουρα ούτε σε μια ζωή.
Έτσι μείναν για αρκετή ώρα.
Αμίλητοι.
Το σκοτάδι σιγά σιγά αποχωρούσε.
Έτσι όπως έμπαινε το φως όλα μοιάζανε πιο αληθινά.
Η μέρα θα έπαιρνε μαζί της ότι χτίζανε όλη νύχτα.
Και μετά τι;
Μετά η ζωή, μετά το τίποτα.
Μα άραγε ποιος μπορεί να χαρακτηρίζει ''τίποτα'' μια ζωή που κουβαλά μια τέτοια νύχτα;
Σηκώθηκαν, ντύθηκαν, φιλήθηκαν.
Αποχώρησαν ο ένας μέσα στο σώμα του άλλου.

Έτσι όπως έμπαινε το φως

κρυφά μεσ’ απ’ τις γρίλιες

ανταύγειες παίζαν χίλιες

στο σώμα σου κρυφτό.

Κοιμόσουν ήσυχα κι εγώ

ένιωθα να μην σ’ έχω

κι αν θέλω, δεν αντέχω

άλλο ένα βράδυ σαν κι αυτό.

Κι άκουγα την ανάσα σου

μύριζα τα μαλλιά σου

γελούσες στα όνειρά σου

κι ήταν το φως σκιά σου.

Ξημέρωνε και πέρασα

κοιτώντας σε το βράδυ

κι έψαχνα στο σκοτάδι

τη δύναμη να βρω.

Μόλις θα φύγεις το πρωί

να μην σ’ αναζητήσω

για πάντα να κρατήσω

μονάχα τούτη τη στιγμή.

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος

Μουσική: Στέφανος Κορκολής

Εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Όμηρος.

Ιλιγγιωδώς, με φόρα ανείπωτη, σχεδόν εξωπραγματική.
Ξεκίνα, ακολουθώ.
Εδώ είμαι και ας με νιώθεις μακρυά.

Μένω μέσα το βλέμμα σου, εκεί στην άκρη του ματιού σου που υγραίνεται για μένα.
Κατοικώ στις άκρες των δακτύλων σου.
Και ας μη με έχεις αγγίξει ποτέ.
Τα σημάδια σου φανερά σε όλο μου το κορμί.
Διαγράφουν και οριοθετούν αυτό που σου ανήκει.

Συνέχισε...
Ο ιδρώτας μου καυτός, σβήνει ότι μεγαλύτερο έχω φοβηθεί για σένα.
Περπάτα μέσα τις έρημες νύχτες μου,
άλλαξε την ροή της μέρας,
ξεκλείδωσε πόρτες ξεχασμένες,
άνοιξε παράθυρα σφαλιστά.

Συνεχίζω...
Για σένα που δεν ξέρω, για σένα που ονειρεύομαι πως είσαι δικός μου.
Σε μιαν άλλη ζωή, σε έναν άλλο κόσμο, σε άλλη νύχτα.
Σε μια χώρα που δημιουργούμε τώρα.
Ανάμεσα στα χέρια μου, πίσω απ΄τα μαλλιά μου, πάνω στα βαμμένα μου βλέφαρα.

Άκου τις ανάσες μας τι λένε.
Άκου τα λόγια μας, νιώσε τις σιωπές μας.
Τι είναι αυτό που ζούμε;
Όμηροι των σαρκικών απολαύσεων,
έκπτωτοι άγγελοι του έρωτα.
Υποψήφιοι εραστές της αγάπης...

Συνεχίζουμε...

Έπεσε η νύχτα, φάνηκε το φεγγάρι

Γι’ άλλους ελπίδα και γι’ άλλους συμφορά

Άμα μ’ αφήσεις, το δάκρυ μου ποτάμι

Αν μ’ αγαπήσεις, θάλασσα η χαρά

Αχ οι σιωπές φυτρώνουν άγρια χόρτα

σε παίρνουν όμηρο

Άσε ανοιχτή του ονείρου σου την πόρτα

να μπω σαν όνειρο

Αχ οι σιωπές τα βάσανα του κόσμου

θηρία ανήμερα

Ένα κλειδί να σ’ εξηγήσει δωσ’ μου

κι ας φύγω σήμερα

Έπεσε η νύχτα κι ο ύπνος δε με πιάνει

Μεσ’ στο σκοτάδι βλέπω καθαρά

Μου `χεις χαρίσει αγκάθινο στεφάνι

κι ένα ζευγάρι ολόλευκα φτερά

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Εκτέλεση: Ελεωνόρα Ζουγανέλη

Ένα φιλί.

Ένα φιλί, μόνο ένα.

Όταν με δεις, 

όταν δεν θα μ΄αγαπάς πια, 

όταν τα σώματά μας δεν θα ηδονίζονται πλέον,

όταν οι σκέψεις μας δεν θα διασταυρώνονται

και η γη δεν θα γυρνά για μας.

Όταν δεν θα είμαστε πια σπουδαίοι και σημαντικοί,

ανάξιοι στις μοίρας τα γραμμένα.

Όταν τα όνειρά μας δεν θα είναι κοινά,

όταν θα κοιμόμαστε σε χωριστά κρεβάτια,

χωριστές ψυχές, χωριστά δωμάτια.

Τότε θέλω ένα φιλί, μόνο ένα φιλί...

Μπρος να βάλει όλα αυτά που αφήσαμε να φύγουν...

Ποιος σκότωσε τα όνειρα πες

Ποιος έκοψε τόσες στιγμές

Τις μικρές ανθισμένες χαρές

Δείξε μου ποιος

Ποιος χρόνος περνώντας και αυτός

Με ένα δρεπάνι σκυφτός

Μου στέρησε όλο το φως

Αχ ένα φιλί

Στην πόλη οδηγώντας αργά

Τα σπίτια μπαλκόνια γυρτά

Ζωές που θα κρύβουν και αυτά

Πως έγινε δες

Πως στένεψαν τόσο οι οροφές

Πως γίναν φωτιά οι καρδιές

Ποιος σκότωσε τα όνειρα πες

Ένα φιλί

Και τα όνειρα γίνονται πάλι

Θέλω ένα φιλί

Μόνο ένα φιλί

Η ζωή δανεική και μικρή

Μα στα χείλη σου μοιάζει μεγάλη

Θέλω ένα φιλί

Μόνο ένα φιλί

Σε βρίσκω στο πλήθος ξανά

Στους δρόμους που η πόλη σχολά

Απρόβλεπτη που είναι η ομορφιά

Πάλι γελάς

Αμήχανα λίγο κοιτάς

Τι κοιτάς

Αγκαλιά να με πάρεις δες

Κανείς δεν μας σκότωσε εμάς

Ένα φιλί

Και τα όνειρα γίνονται πάλι

Θέλω ένα φιλί

Μόνο ένα φιλί

Η ζωή δανεική και μικρή

Μα στα χείλη σου μοιάζει μεγάλη

Θέλω ένα φιλί

Μόνο ένα φιλί

 Στίχοι: Νίκος Μωραϊτης 

Μουσική: Ρους

Εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου

Ένα Φιλί Από Δυόσμο.

Ένα φιλί που ενώνει κόσμους αταίριαστους.

Όλη γη ένα φιλί, 

ένα φιλί που φτιάχνει τους ανθρώπους καλύτερους,

που ανοίγει δρόμους τρελούς και πράσινους,
δίπλα σε θάλασσες,
δίπλα σε λιβάδια με παπαρούνες,
δίπλα σε μια γλάστρα δυόσμο...

Ένα φιλί ήταν μόνο

μα ένα φιλί ήταν τόσα πολλά

Ένα φιλί δικό σου 

πιο ακριβό από χίλια φιλιά

Ένα φιλί από σένα 

άνοιξε όλα του τα μυστικά

Κι άλλο φιλί κανένα

το χρόνο τώρα πια δε σταματά

Όλη η σιωπή

σε ένα φιλί

Ένα φιλί από δυόσμο

χώρισα από το κόσμο

κι η νύχτα με βγάλε στην ερημιά

Μια ανατολή φως μου ,με ένα φιλί δως μου

ένα φιλί από βροχή και φωτιά

Ένα φιλί δικό σου

κι ας είναι σαν τα φιλιά που σκορπάς

Που δίνεις στο όνειρο σου 

κι έχεις ξεχάσει το πρωί που ξυπνάς

Μα ενώ τη πόρτα κλείνεις 

από τα χείλη σου φεύγει πουλί

Που τα φτερά του ανοίγει

κι ανεβαίνει στου ουρανού το νησί

Μια αναπνοή

με ένα φιλί

Ένα φιλί δως μου 

μια ανατολή φως μου,

η νύχτα με έβγαλε στο πουθενά

Χώρισα από το κόσμο

ένα φιλί από δυόσμο

κι όλο το δρόμο εγώ θα βγάλω ξανά

Μια ανατολή φως μου 

ένα φιλί δως μου

ένα φιλί από δυόσμο 

χώρισα από το κόσμο

κι η νύχτα με βγάλε στην ερημιά

Μια ανατολή φως μου 

με ένα φιλί δως μου,

ένα φιλί από βροχή και φωτιά

Στίχοι: Φάμελλος Μανώλης

Μουσική: Φάμελλος Μανώλης

Εκτέλεση: Μποφίλιου Νατάσσα

Κάτι Ελλάδες.

Κάτι Ελλάδες που δεν έχουν ανάγκη κανένας να τις χαϊδεύει τα αυτιά.
Ούτε να τις φοβερίζει, ούτε να τις κολακεύει.
Κάτι Ελλάδες που ορθώνονται τρομακτικές μα απλά φτιαγμένες.
Ελλάδες που ποτέ δεν πεθαίνουν.
Ελλάδες που φτιάχνουν τραγούδια σαν αυτά.

Πάνω στα τσιμέντα, μέσα στις σκουριές

δένονται οι σιωπές με το ατσάλι

Κι όπως παν’ τα χέρια στον ιδρώτα, δες

θα μιλήσουνε, θα μιλήσουνε κάποτε οι ζωές

Κάτω απ’ τις παράγκες, κάτω απ’ τα γιαπιά

ζούνε κάτι Ελλάδες σαν θηρία, σαν θηρία

Κι όταν πια ξεσπάσουν δεν θα είναι αργά

έτσι γράφεις πάντα ιστορία, με τα δάχτυλα

Πάνω στις καρότσες κάρβουνο ο καιρός

κι όλη η ζωή συνομιλία

Λες στον εαυτό σου και σου λέει κι αυτός

πες τι έμεινε, πες τι έμεινε απ’ το τόσο φως

Στίχοι : Νίκος Μωραΐτης 

Μουσική : Νίκος Μερτζάνος

Εκτέλεση: Δάφνη Λέμπερου

Τα φορτηγά καράβια.

Κι άνθρωποι οι παρατημένοι σαν φορτηγά καράβια που δεν ταξιδεύουν,
κι οι αναμνήσεις τους τους δένουν στη γη σκληρά και αδιέξοδα.
Σπάστε τους κάβους, σπάστε τα ξύλα του χαμού που σας κρατάν στο λιμάνι.
Ταξιδέψτε.
Δείτε... η θάλασσα γαλάζια όπως πάντα σας περιμένει...

Τα φορτηγά καράβια συλλογίζομαι

που γέρασαν και τώρα, λαβωμένα, 

χωρίς ούτε μια βάρδια στο κατάστρωμα, 

σαπίζουν στ’ ακρολίμανα δεμένα.

Τους ναυτικούς, τους γέρους συλλογίζομαι

που στα μεγάλα των χειμώνων βράδια 

με υπομονή κι αγάπη για τα εγγόνια τους

είτε γι’ αυτούς μικρά φτιάχνουν καράβια.

Και δεν μπορούν πια να ταξιδέψουνε

μα κάθε μέρα ως το λιμάνι πάνε

κι άνεργοι, ανώφελοι και πένθιμοι

σαν κάτι τις να χάσανε κοιτάνε.

Κι άνεργοι, ανώφελοι και πένθιμοι

σαν κάτι τις να χάσανε κοιτάνε.

Στίχοι: Κώστας Ουράνης

Μουσική: Δημήτρης Κογιάννης

Εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης, 

Φύγε λοιπόν, μη στέκεσαι.

Όλοι πορευόμαστε μονάχοι.

Σε δρόμους που δεν διαλέξαμε.

Φύγε λοιπόν, μη στέκεσαι.

Δεν ωφελεί.

Άμα σου δείξω τις πληγές

που είναι η καρδιά γεμάτη

σαν τον κισσό θα μαραθείς

θα γέρνεις ν’ αποκοιμηθείς, αγάπη μου, 

και δε θα κλείνεις μάτι.

Χίλια ποτάμια γέμισα

από τα δάκρυά μου

κι όταν εγύρεψα νερό

ήταν σαν θάλασσα αλμυρό, αγάπη μου, 

θολό σαν την καρδιά μου.

Φύγε λοιπόν, μη στέκεσαι

να με παρηγορήσεις

γιατί κοντά μου θα χαθείς

σαν το πουλάκι της βροχής, αγάπη μου, 

προτού να φτερουγίσεις.

Μουσική: Μίμης Πλέσσας

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Εκτέλεση: Πόλυ Πάνου

Κάτι να γυαλίζει.

Θέλω ένα βράδυ να δεις ότι έχω γράψει για σένα όλα αυτά τα χρόνια...

Μήπως και φτάσω για μια στιγμή στον ουρανό σου και να σου πω πως σ΄έχω ξεπεράσει.

Σου `δινα λεφτά για τα ταξίδια

και χρυσάνθεμα απ’ της Κίνας τις αυλές

πέτρες σκαλιστές για δαχτυλίδια

και φορέματα από πόλεις μαγικές

Στα παλιά βιβλία του πατέρα

της Αλεξάνδρειας οι μύθοι κι οι γιορτές

για όσα σκορπιστήκαν στον αέρα

και στις θάλασσες τις γκρίζες απ’ το χθες

Ό, τι κι αν αρχίσω

όποια πόρτα κι αν χτυπήσω

τίποτα δε φτάνει στο δικό σου ουρανό

Κάτι να γυαλίζει

θέλεις πάντα κι ας θυμίζει

ό, τι πιο θαμπό μαζί και σκοτεινό

Σαν του φτωχού Σαρλό την μπαλαρίνα

που χορεύει μες στης νύχτας το ρυθμό

μα η καρδιά σου σαν κλεισμένη σε βιτρίνα

δεν αγγίζει της δικής μου τον παλμό

Ώσπου μια βραδιά ένας σχοινοβάτης

μες στα φώτα αυτού του τσίρκου ισορροπεί

παίρνει ο ομορφονιός την μπαλαρίνα

κι είν’ μονάχος τώρα ο κλόουν στη σκηνή

Ό, τι κι αν αρχίσω

όποια πόρτα κι αν χτυπήσω

τίποτα δε φτάνει στο δικό σου ουρανό

Κάτι να γυαλίζει

θέλεις πάντα κι ας θυμίζει

ό, τι πιο θαμπό μαζί και σκοτεινό

Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Βασίλης Καζούλης

Πάμε Ξανά.

Πάμε ξανά στις ίδιες γραμμές, στις ίδιες νότες.
Στις ίδιες λέξεις, στις ίδιες εκφράσεις.
Λίγο ξεχαστήκαμε.
Μα οι μεγάλες αγάπες δεν λησμονιούνται.
Τίποτα δεν τελειώνει αν εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να τελειώσει.
Τίποτα δεν χάνετε αν εμείς δεν το αφήσουμε να χαθεί.
Πάμε ξανά αγάπη μου,
ας γυρίσουμε την ζωή μας ξανά,
ας πετύχουμε το ακατόρθωτο,
αυτό που όλοι οι άνθρωποι αναζητούν αλλά δεν τολμούν να ζήσουν.

Ήρθες ζεστός από ταξίδι

Δέκα φορές το γύρο της γης

Έλειπες για καιρό

Είχες πολλά να δεις

Δεν ξεχνάει η καρδιά

με την πρώτη δυσκολία

Έλα κοντά,πάμε ξανά...μαζί

Ήρθες ζεστός από ταξίδι

Δέκα φορές το γύρο της γης

Έλειπες για καιρό

Είχες πολλά να δεις

Δεν ξεχνάει η καρδιά

με την πρώτη δυσκολία

Έλα κοντά,πάμε ξανά...μαζί

Κάποιοι,κάπου,κάπως είδαν λένε το φως

Μόνο εσύ έχεις τον τρόπο

Έλα δείξε μου πώς

Πάμε ξανά

Τώρα θα είναι αλλιώς

Υπάρχει χρόνος

Κάποιοι,κάπου,κάπως σε μιαν άλλη ζωή

Ήρθαν πολλοί

κανείς τους όμως δε φιλάει όπως εσύ

Πιάσε το χέρι μου και γίνε της ψυχής μου ο μόνος δρόμος

Ήρθες αργά μες στο σκοτάδι

Μια σιγουριά στο βήμα παλιά

Είχες πολλά να πεις

Δεν έβγαλες μιλιά

Δε θα γίνεις ποτέ μια χαμένη ευκαιρία

Έλα κοντά,πάμε ξανά...μαζί

Κάποιοι,κάπου,κάπως είδαν λένε το φως

Μόνο εσύ έχεις τον τρόπο

Έλα δείξε μου πώς

Πάμε ξανά

Τώρα θα είναι αλλιώς

Υπάρχει χρόνος

Κάποιοι,κάπου,κάπως σε μιαν άλλη ζωή

Ήρθαν πολλοί

κανείς τους όμως δε φιλάει όπως εσύ

Πιάσε το χέρι μου και γίνε της ψυχής μου ο μόνος δρόμος

Στίχοι: Ευαγγελάτος Γεράσιμος

Μουσική: Σέμσης Στάμος

Εκτέλεση: Νατάσσα Μποφίλιου

Διόδια.

Δυστυχώς όλοι μας πρέπει να πληρώνουμε διόδια για να βρούμε την χαρά στη ζωή.
Μόνο με αγάπη θα τα προσπεράσουμε, μόνο με ψυχή.
Αλλιώς μια ζωή θα καταθέτουμε σ΄αυτά ότι χτίσαμε με κόπο.

Ένα υπέροχο, ανατριχιαστικό τραγούδι που μας προσφέρετε χωρίς διόδια.

Τώρα θα δεις τα χρώματα ν' αλλάζουνε

Και τα βουνά να σμίγουν ένα-ένα

Άγγελοι σαν θνητοί θα σ' αγκαλιάζουνε

Εχθροί θα σου μιλούν αγαπημένα

Τώρα θα πιω νερό απ' το ποτήρι σου

Δικά σου θά' ναι πια όσα δεν έχω

Θα σπρώξω ουρανό στο παραθύρι σου

Κι ό,τι δεν άντεχα θα το αντέχω

Τώρα θα πιάσω σπίτι στον παράδεισο

Τζάμπα οικόπεδο σε παραλία

Του έρωτα θα βάλω το πουκάμισο

Και θα νικήσω δίχως πανοπλία

Τώρα θα δεις μες της ψυχής τα υπόγεια

Τραπέζι με ψωμί, νερό και αλάτι

Τώρα που δεν υπάρχουνε διόδια

Που πέφτει σαν ζεστή βροχή η αγάπη

Στίχοι: Πόλυς Κυριάκου

Μουσική: Σταύρος Σιόλας

Εκτέλεση: Σταύρος Σιόλας - Φωτεινή Βελεσιώτου