Εγώ δε σε κατηγορώ.

Όταν η ισορροπία του ενός έχει ως συνέπεια την ανισορροπία του άλλου, τότε ο μόνος δρόμος είναι η μοναξιά.

Ας μιλήσουν οι στίχοι...

Εγώ δε σε κατηγορώ, 

που ένα μήνα δεν μου είπες μια κουβέντα,

δε φταις εσύ για της ζωής μας την πατέντα,

ούτε ζητώ να με χαϊδεύεις σαν μωρό.

Εγώ δε σε κατηγορώ,

τα Σαββατόβραδα που κέφι πια δεν έχεις,

ούτε τους φίλους τους παλιούς που δεν αντέχεις,

και μου επιτρέπεις και μονάχος μου να βγω.

Εγώ δε σε κατηγορώ,

κι άμα δε λύγιζες εσύ θα είχα σπάσει

κι αν δε με πόναγες θα σ' είχα ξεπεράσει

και θα ταξίδευα σ' απέραντο κενό.

Εγώ δε σε κατηγορώ.

Εγώ δε σου αντιμιλώ,

που σε ρωτάω κι απαντάς εκνευρισμένη,

που σε χαϊδεύω και κοιτάς αρρωστημένη,

πίσω από μένα ένα αόρατο εχθρό.

Εγώ τα ρέστα δε ζητώ,

γιατί γνωρίζω πόσο άδικα υποφέρεις,

ξέρω για σένα όσα ούτε εσύ δεν ξέρεις,

πως μένεις πλάι μου στο βάθος απορώ.

Στίχοι: Ισαάκ Σούσης

Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κότσιρας

Έπεφτε βαθιά σιωπή.

(Μου αρέσει πολύ αυτή η εκτέλεση του τραγουδιού από τον Γιάννη Κότσιρα. Περισσότερο από την αρχική εκτέλεση από τον Γιάννη Πουλόπουλο)

Πόσο ακόμα θα κρατήσει αυτή η σιωπή
που μας έχει κουράσει τόσο καιρό τα αυτιά μας;
Που ζει και βασιλεύει μέσα στο είναι μας,
μέσα στη ζωή μας, μέσα στην ευτυχία μας.
Πόσο καιρό ακόμα θα θα γράφουμε ανώφελα,
θα ζούμε δίχως νόημα,
θα τραγουδάμε μονάχοι;

Έπεφτε βαθιά σιωπή

στο παλιό μας δάσο

"τρέξε να σε πιάσω"

μου χες πρωτοπεί

Και όταν έτριζε η βροχή

στα πεσμένα φύλλα,

πόση ανατριχίλα

μέσα στην ψυχή.

Κίτρινο πικρό κρασί,

κίτρινο φεγγάρι,

φεύγαν οι φαντάροι

έφευγες και συ.

Κι είχες μέσα στην ματιά

ένα σκούρο θάμπος,

ένα σκούρο σάμπως

να 'πεφτε η νυχτιά

Κάποια κόκκινη πληγή

που δεν λέει να κλείσει,

το μικρό ξωκλήσι

δίπλα στην πηγή

Και μια κίτρινη σιγή

στο παλιό μας δάσο,

πώς να σε ξεχάσω

που σε πήρε η γη

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική: Μίμης Πλέσσας

Εκτέλεση: Γιάννης Κότσιρας

Η φωτογραφία είναι από την Βερδικούσα Λαρίσας.

Αν ήτανε να ξαναρθείς.

Για δυο στιγμές μικρές, ανύπαρκτες, φθηνές,

μια μεγάλη μέρα θυσιάζω.

Μια μέρα που δεν αγοράζεται,

την πουλάω όσο όσο.

Την καταστρέφω, την πατάω, την διαλύω.

Ανταλλάσσοντας την χαρά με τον πόνο.

Για να μην μείνει τίποτα στο τέλος να θυμάμαι.

Και έτσι οδεύω προς το τέλος.

Αφήνομαι στις κατηφόρες.

Χωρίς φρένα, χωρίς μυαλό.

Για να καταλάβω κάτι που πάντα ήξερα.

Ότι το δάκρυ πάντα θα κοστίζει φθηνά και το χαμόγελο ακριβά.

Αν ήτανε να ξαναρθείς

εγώ θα το'χα νιώσει,

η νύχτα θα'ταν πιο γλυκιά

δεν θα'χε ξημερώσει.

Μέσα στο μαύρο του καπνού

λίγο πριν γίνει αέρας,

σκορπίσανε τα χρόνια μου

στο τέλειωμα της μέρας.

Αλλού κοιμάται το κορμί

κι αλλού ξυπνάει η ψυχή σου,

αυτό το δρόμο έμαθα 

να περπατώ μαζί σου.

Aν ήτανε να ξαναρθείς 

εγώ θα το χα νιώσει,

από το πρώτο σου φιλί 

πως θα χες μετανιώσει.

Στίχοι: Πέγκυ Στεφανίδου

Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου

Εκτέλεση: Γιάννης Κότσιρας