Τα φορτηγά καράβια.

Κι άνθρωποι οι παρατημένοι σαν φορτηγά καράβια που δεν ταξιδεύουν,
κι οι αναμνήσεις τους τους δένουν στη γη σκληρά και αδιέξοδα.
Σπάστε τους κάβους, σπάστε τα ξύλα του χαμού που σας κρατάν στο λιμάνι.
Ταξιδέψτε.
Δείτε... η θάλασσα γαλάζια όπως πάντα σας περιμένει...

Τα φορτηγά καράβια συλλογίζομαι

που γέρασαν και τώρα, λαβωμένα, 

χωρίς ούτε μια βάρδια στο κατάστρωμα, 

σαπίζουν στ’ ακρολίμανα δεμένα.

Τους ναυτικούς, τους γέρους συλλογίζομαι

που στα μεγάλα των χειμώνων βράδια 

με υπομονή κι αγάπη για τα εγγόνια τους

είτε γι’ αυτούς μικρά φτιάχνουν καράβια.

Και δεν μπορούν πια να ταξιδέψουνε

μα κάθε μέρα ως το λιμάνι πάνε

κι άνεργοι, ανώφελοι και πένθιμοι

σαν κάτι τις να χάσανε κοιτάνε.

Κι άνεργοι, ανώφελοι και πένθιμοι

σαν κάτι τις να χάσανε κοιτάνε.

Στίχοι: Κώστας Ουράνης

Μουσική: Δημήτρης Κογιάννης

Εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης, 

Βαριές κουβέντες.

Έτσι είναι,
μη λυπάσαι,
όλα κάποτε τελειώνουν,
ακόμα και αυτά που φαίνονται ότι θα κρατήσουν για πάντα...

Κι αν δώσαμε μωρό μου αιώνιους όρκους

κι αν χρόνια επενδύσαμε στη σχέση

μας φτάνουνε να ζήσουμε απ' τους τόκους

κανείς μας πια δεν θα ξαναδουλέψει

Κι αν σου'πα πως θα πέθαινα για σένα

κι αν κάποτε για μένα ήσουν κάτι

κι αν είχαμε τα πάντα μοιρασμένα

άσ'το αγάπη μου να πάει, νερό κι αλάτι

κι αν ανταλλάξαμε βαριές κουβέντες

και είπαμε "θα σ'αγαπώ για πάντα"

πες ότι φτιάχναμε τρελές πατέντες

πες ότι φταίει που περνάω τα σαράντα

Και αν αγαπηθήκαμε με πάθος

και στο κορμί μου άναβες φωτιές

κι αν ήσουν η ζωή μου κατά βάθος

μη μένεις μόνο στις κακές μας τις στιγμές

Κι αν ανταλλάξαμε βαριές κουβέντες

και είπαμε "θα σ'αγαπώ για πάντα"

πες ότι φτιάχναμε τρελές πατέντες

πες ότι φταίει που περνάω τα σαράντα

Κι αν ανταλλάξαμε βαριές κουβέντες

και είπαμε "θα σ'αγαπώ για πάντα"

πες ότι φτιάχναμε τρελές πατέντες

πες ότι φταίει που περνάω τα σαράντα

πες ότι φτιάχναμε τρελές πατέντες

πες ότι φταίει που έχω περάσει τα σαράντα

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου 

Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Νεράιδα δίχως παραμύθι.

Πολλοί ξενύχτησαν στην αλήθεια τους,
περπάτησαν πλάι στο ψέμα τους, μαζί με την μοναξιά τους.
Πολλοί πέρασαν ποτάμια και πέλαγα λύπης,
ερήμους σκέψεων χωρίς λόγια, χωρίς ένα χέρι φιλικό.
Πολλοί έκλαψαν, πολλοί ένιωσαν στο δέρμα τους την φωτιά.
Πολλοί πόθησαν, πολλοί αγάπησαν.
Μα λίγοι τόλμησαν, λίγοι προσπάθησαν...

Σε είδα χαμένη να γυρνάς

στους δρόμους και να ψάχνεις για τη λήθη

τσιγάρο το φεγγάρι να κερνάς

μικρή νεράιδα δίχως παραμύθι

Κι αν είναι η αλήθεια μας μισή

μόνος κι εγώ όπως κι εσύ

βάλε με στα στήθη σου

να ‘μαι το παραμύθι σου

Μάγισσες καίνε τα ραβδιά

χορεύοντας στη μέση του χειμώνα

κι εσύ γυρεύεις πρίγκιπες

σε τούτο τον παράξενο αιώνα

Κι αν είναι η αλήθεια μας μισή

μόνος κι εγώ όπως κι εσύ

βάλε με στα στήθη σου

να ‘μαι το παραμύθι σου

Δίνεις παράσταση λοιπόν

με ρόλους που ονειρεύτηκες να ζήσεις

μετράς μες στου καθρέφτη το παρόν

σημάδια που δεν πρόλαβες να κρύψεις

Κι ας μείνει η αλήθεια μας μισή

μόνος κι εγώ όπως κι εσύ

βάλε με στα στήθη σου

να ‘μαι το παραμύθι σου

Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Ακόμα σ'αγαπώ.

Η νύχτα απλώνει υγρές τις σκέψεις πάνω μας.
Απλές και σκοτεινές.
Φέρνει στο νου θύμησες από τα παλιά,
όνειρα απατηλά και ανεκπλήρωτα.
Λόγια που ποτέ δεν είπαμε.
Όχι από έλλειψη χρόνου,
άλλα από έλλειψη δύναμης.
Και κάνουμε πρόβες ζωής,
για να ζήσουμε την επομένη πιο ορθά.
Ξεπλέκουμε τις αναμνήσεις και φτιάχνουμε ρόλους.
Ρόλους που θα χαθούν με το ξημέρωμα.
Που δεν θα παρακολουθήσει κανείς,
δεν θα αφομοιώσει κανένας.
Ακόμα και εμείς οι ίδιοι θα λησμονήσουμε.
Γιατί ο μοναδικός αληθινός ρόλος μας,
η πρώτη και η τελευταία μας παράσταση,
είναι η ίδια μας η ζωή.
Και ο έρωτας σκηνοθέτης.

Για όλες τις αγάπες που χάθηκαν έτσι απλά...
Για αυτούς που ακόμα αγαπούν...

Τώρα που γρήγορα νυχτώνει

σαν παραμύθι θα στο πω

ό,τι αγαπάς δεν τελειώνει

κι εγώ ακόμα σ’ αγαπώ

ό,τι αγαπάς δεν τελειώνει

κι εγώ ακόμα σ’ αγαπώ

Τώρα που γρήγορα βραδιάζει

σαν τραγουδάκι θα στο πω

ό,τι θυμάσαι δεν βουλιάζει

μη με ξεχνάς που σ’ αγαπώ

ό,τι θυμάσαι δεν βουλιάζει

μη με ξεχνάς που σ’ αγαπώ

Είναι πολλά που δεν τα ξέρεις

κι ήθελα τόσο να στα πω

όμως δε θέλω να υποφέρεις

γιατί ακόμα σ’ αγαπώ

όμως δε θέλω να υποφέρεις

γιατί ακόμα σ’ αγαπώ

Στίχοι: Θοδωρής Παυλάκος

Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης 

Το Σαράκι Του Ρεμπώ.

(Για τον Άλκη Αλκαίου)

Τόσο που φτήνυνε ο κόσμο μας,
τόσο που η καρδιά μας σταμάτησε να χτυπά,
σταμάτησε να αναριγά το δέρμα μας.
Το χαμόγελο μας πουλήθηκε για μια στιγμή,
για μια τιποτένια ελπίδα,
για ένα κρύο πιάτο φαΐ.
Και οι δρόμοι αφιλόξενοι,
με μυστικά φορτωμένοι.
Και τα χέρια μας αδειανά,
με πόνο και πίκρα ματωμένα.
Δεν νιώθουμε πια, δεν ανατριχιάζουμε.
Δεν υπάρχουμε, δεν ζούμε.
Το σ΄ αγαπώ δεν μένει πλέον εδώ
και οι ποιητές χάθηκαν μέσα σε μια νύχτα...

Σαν νεοσύλλεκτος στην πύλη του στρατώνα

Σαν ένας δύτης μεθυσμένος στο βυθό

Γυρεύω μάταια την κρυμμένη σου εικόνα

Σε ποιο καινούργιο παραμύθι να δοθώ

Δρόμοι και σπίτια και μορφές μιας άλλης μέρας

Χρώματα, αρώματα, φωνές και μουσικές

Ξυπνούν ξανά της νοσταλγίας μου το τέρας

Κι εσύ διπλά απ΄ τον πυρετό μου να με καις

Χτυπάει νούμερα η φρίκη στην οθόνη

Κι έξω η ζωή μελισσολόι ζωντανό

Πες μου ποιος φόβος σε μεθά και σε καρφώνει

Πώς να φιλτράρω των ματιών σου τον καπνό

Μας κλέψαν τ΄ αύριο, μας κλέβουν και το βλέμμα

Κι εσύ φρικάρεις που σου λέω 

σ΄ αγαπώ

Πες το ανόρεχτα το ναι κι ας είναι ψέμα

Ότι μας έδεσε για πάντα είναι εδώ

Ο ήλιος άρχισε να γέρνει προς τη δύση

Φυσούν αέρηδες και κόβουν τα στενά

Για το σαράκι του Ρεμπώ μ΄ είχες ρωτήσει

Κάποια βραδιά στου σινεμά τα σκοτεινά

Στήνει καζούρα στην πλατεία η γαλαρία

Σε τρίτη σύνοδο Αφροδίτη κι Ουρανός

Τέσσερις τοίχοι η καινούρια μου εξορία

Δε φταις εσύ, δε λέει συγγνώμη ο κεραυνός

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος

Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Μικρό μου θαύμα

Δωσ΄ μου ένα τσιγάρο και άσε με απλά να σε κοιτάω.
Δεν υπάρχει κανείς γύρω μας.
Μόνο τα φύλλα και τα δέντρα.
Τα λουλούδια και τα νερά.
Πέρνα την γέφυρα, μην φοβάσαι.
Άγγιξέ με και ορκίσου μου αγάπη.
Ορκίσου στα κλαδιά και στο χώμα.
Στους ήχους και στα χρώματα.
Σ΄ αυτό που μας κρατά ξύπνιους τα βράδια.
Σ΄ αυτό που μας ενώνει.
Λίγο ακόμα, μην κουραστείς.
Λίγο ακόμα και φτάνουμε στο θαύμα.

Κράτα το τιμόνι σταθερό

Θ’ αλλάζω τις ταχύτητες για σένα

Πιάσε τον επόμενο σταθμό

Κι άσε να σ’ ανάψω το τσιγάρο εγώ

Μην ακούς τι λένε οι πολλοί

Μόνοι μας το φέρνουμε καλά πάντα βόλτα

Πρόσεχε μονάχα το νερό

Δρόμο έχουμε πολύ

Μικρό μου θαύμα εσύ

Φωτιά και προσευχή

Μη σου περνάει απ’ το μυαλό πως θα σ’ αφήσω

Ούτε για μια στιγμή δεν ψάχνω αφορμή

Εγώ για σένα όλη τη γη θα περπατήσω

Κι αν δεν πιστεύεις ούτε λέξη απ’ όλα αυτά

Στα μάτια κοίτα με καλά

Κράτα το τιμόνι σταθερό

Και μην κοιτάζεις τα σταματημένα

Δως μου έναν όρκο δυνατό

Κι άσε το φιλί να σου δώσω εγώ

Μην ακούς τι λένε οι πολλοί

Κλείσε τα παράθυρα και τράβα την πόρτα

Άκουσε μονάχα τον καιρό

Πριν μας φτάσει η βροχή

Μικρό μου θαύμα εσύ...

Στίχοι: Κώστας Λειβαδάς

Μουσική: Κώστας Λειβαδάς

Εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Φωτιά μου.

Ζωή μου που καίγεσαι τις νύχτες,
μέχρι το πρωί πνίγεσαι, στριμώχνεσαι, δεν χωράς.
Σε αγκαλιές ξένες κουρνιάζεις.
Το νου σου αφήνεις ατίθασο, να τρέξει μακρυά.
Εκεί που δεν θα μπορούν να σου πουν όχι.
Και παραδίνεσαι ολοσχερώς.
Σε ένα ατελείωτο χορό, σε ένα ανώφελο μεθύσι.
Ανάμεσα σε κουρασμένες ψυχές και θλιμμένα βλέμματα.
Ανάμεσα σε δανεικά τσιγάρα και αγαπημένες μουσικές.
Σε μια δύνη αγάπης και έρωτα που σου δίδεται απλόχερα.
Και συ δεν πρέπει να αντισταθείς.
Να αφεθείς και να απολαύσεις αυτό το σπάνιο δώρο που σου έδωσε η μοίρα.

Με χάδια τρομαγμένα , με κουρασμένα χάδια 

Του νου μου τα σκοτάδια απόψε ντύνομαι

Λευκό πανί υψώνω και πάω όπου με πάει

Αυτό που με σκορπάει σου παραδίνομαι

Φωτιά μου εσύ κι αέρας στο σύνορο τουτης της μέρας

τη φλόγα σου δως μου και γίνε μου φως μου 

χρυσόμαλλο δέρας !

Φωτιά μου εσύ κι αέρας στο σύνορο τουτης της μέρας

το χέρι σου δως μου και γίνε του κόσμου το πέρας!

Μονάχη μες στους ξένους και μες τους φίλους μόνη

Να ξέρα τι σε σώνει στον πόνο στη χαρά

Γυαλί που δεν ραγίζει θα βρισκα να σου τάξω

Πες μου πως να πετάξω με δανικά φτερά 

Φωτιά μου εσύ κι αέρας στο σύνορο τουτης της μέρας

τη φλόγα σου δως μου και γίνε μου φως μου 

χρυσόμαλλο δέρας !

Φωτιά μου εσύ κι αέρας στο σύνορο τουτης της μέρας

το χέρι σου δως μου και γίνε του κόσμου το πέρας!

Της φυλακής μου πόρτα εσύ και αντικλείδι

Κι εγώ μικρό στολίδι στον άσπρο σου λαιμό

Θα πω ενα τραγούδι σήκω να το χορέψεις

Τα μάτια να μου κλέψεις για πάντα πριν χαθώ

Θα πω ενα τραγούδι σήκω να το χορέψεις

Τα μάτια να μου κλέψεις για πάντα πριν χαθώ

Θα πω ενα τραγούδι σήκω να το χορέψεις

Τα μάτια να μου κλέψεις για πάντα πριν χαθώ

Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης