Ξύπνησα νωρίς.

Και έτσι χάνονται οι άνθρωποι,
φεύγουν, εξαφανίζονται.
Χωρίς τηλέφωνο, χωρίς γράμμα.
Έτσι απλά δικαιολογούμαστε, απολογούμαστε.
Λες και δεν ξέρουμε,
ότι αυτό που χάνουμε, αυτό που αποχωριζόμαστε,
είναι αυτό που δεν θελήσαμε να έχουμε.
Και έτσι καλύτερα χωρίς γιατί να πορευόμαστε.

Ξύπνησα νωρίς

βγήκα στο μπαλκόνι

πάλι δεν μπορείς

πάλι είμαι μόνη

Μου τηλεφωνείς

σύρματα που τρίζουν

πάλι νικητές

όσα μας χωρίζουν

Μπορεί να φταίει το γιατί

που πιο πολύ απ’ την αγάπη μας κυκλώνει

μπορεί να φταίει η εποχή

ο εγωισμός που τα παγόβουνα υψώνει

κουράστηκα κι αποχωρώ

θέλω έναν κόσμο πιο απλό

να μας ενώνει

Έχεις φοβηθεί

απ’ τις συγκινήσεις

έχω βαρεθεί

με τις αναλύσεις

Ξύπνησα νωρίς

βγήκα στο μπαλκόνι

πάλι δεν μπορείς

μα δε νιώθω μόνη

Στίχοι: Φωτεινή Λαμπρίδη

Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος

Εκτέλεση: Μελίνα Κανά 

Γέλα ψυχή μου.

Πέτα ψιλά στων βουνών τις πλαγιές,
που το νερό ρέει ελεύθερο και αγνό.
Πέτα ψυχή μου στων πεύκων τις κορφές,
ανακατέψου με το χώμα της γης,
μπλέξου με την μυρωδιά της ρίγανης.
Ανέβα μαζί μου στις ζώνες του δάσους
και ρίξου με ορμή στην κρύα θάλασσα.
Ένα χάραμα, με ένα ζεστό βότανο,
να λερώσουμε τα ρούχα μας,
να νιώσουμε την ελευθερία στο πετσί μας.
Μακρυά από δρόμους και αποχωρισμούς,
μακρυά από τρένα και σταθμούς,
μακρυά από ήχους και θορύβους.
Γέλα ψυχή μου και κράτα όλη την γη στα χέρια σου.

Γέλα ψυχή μου τα τρένα περνούν

τα μάτια αρπάζουν και μόνο έτσι ζουν

γέλα κυλάει ο καιρός

Γέλα ψυχή μου και βγες να σε δουν

σαν σβήνει η μέρα χαρές θες να `ρθουν

γέλα κυλάει ο καιρός

Μη με προδώσεις δεν έχω μιλιά

μη μου φορτώσεις σκισμένα πανιά

σημάδια είν’ όλα το ξέρω καλά

σημάδια οι σκέψεις άγρια πουλιά

Γέλα ψυχή μου και κοίτα ψηλά

σαν έρθει η ώρα θα έρθει απλά

γέλα κυλάει ο καιρός

Γέλα ψυχή μου και πες δυνατά

δεν ήμουν μόνη σε βρήκα ξανά

γέλα κυλάει ο καιρός

Μη με προδώσεις δεν έχω μιλιά

μη μου φορτώσεις σκισμένα πανιά

σημάδια είν’ όλα το ξέρω καλά

σημάδια οι σκέψεις άγρια πουλιά

Στίχοι - Μουσική:   Κώστας Παρίσης

Εκτέλεση: Μελίνα Κανά


Η φωτογραφία είναι από τα Βασιλικά Ευβοίας.

Να βάλω τα μεταξωτά.

Να βάλω το χαμόγελο, να πάρω τη χαρά.
Να τα δέσω σφιχτά ανάμεσα στα δόντια μου.
Να νιώσω να θέλω να σκάσω από αμφιβολία.
Να σου πω κάτι μεγάλο και να το μετανιώσω την ίδια στιγμή.
Να σου πω κάτι φτηνό και να το χαρώ σαν σ' αγαπώ.
Να σε διώξω με μίσος, να σε πονέσω με πάθος.
Να σε χάσω σαν κάτι ασήμαντο.
Να φορέσω το ομορφότερο φουστάνι μου,
να σε κοιτάξω, να σε πάρω αγκαλιά
και να σου ότι όλα ήταν ένα άσχημο όνειρο.

Μέρες βαριές χοντρές ψιχάλες

πάνω σε χάπια και μπουκάλες

δε θα γυρέψω νοσηλεία

στα σινεμά και στα βιβλία

Πάω ν' αδειάσω το τασάκι

κι αυτό το σκούρο σου σακάκι

θα το πετάξω απ' το μπαλκόνι

να βρει κανέναν που κρυώνει κι εγώ...

Να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει

στα εργοστάσια μπροστά και στα σκουπίδια πλάι

να μπερδευτώ με τους εργάτες

να πω τον πόνο μου στις γάτες

και στη φουφού του καστανά

στάχτη να γίνεις σατανά

Έχει ψυχρούλα και μ' αρέσει

κι αν δε μου πάει θα σπάσω μέση

η αγάπη πάει με μπαστούνι

κι εγώ με γκάζια στο τακούνι

Το άσθμα μου κι ο βρυχηθμός μου

στα ραδιόφωνα του κόσμου

με τρύπια βάρκα και ναυτία

βγαίνω λοιπόν στην πειρατεία κι εγώ...

Να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει

στα εργοστάσια μπροστά και στα σκουπίδια πλάι

να μπερδευτώ με τους εργάτες

να πω τον πόνο μου στις γάτες

και στη φουφού του καστανά

στάχτη να γίνεις σατανά

Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας

Στίχοι: Γιάννης Τσατσόπουλος

Εκτέλεση: Μελίνα Κανά

Μιλώ για σένα.

Θα περπατήσω πάνω στα ξύλινα γιοφύρια.
Θα κόψω όλα τ΄ αγκάθια για να περάσεις.
Θα νιώσω το πράσινο της χλόης στα πόδια μου.
Το καφέ του φθινοπώρου στα χέρια μου.
Θα αρνηθώ όλη την δροσιά του ποταμιού.
Θα σκορπίσω όλο τον καπνό από το βλέμμα σου.
Θα δεχτώ όλους τους πόνους για σένα.
Και έτσι ελεύθερη πια και φυλακισμένη,
θα περιμένω ένα θάνατο μαζί σου.

Μιλώ με τα ψηλά τ' απάτητα βουνά

και τους μιλώ για σένα

πως έχεις ομορφιά και φρύδια τοξωτά

σαν πέτρινα γεφύρια

Και μ' απάντησαν:

''Τα γεφύρια χορταριάζουν.

Άμοιρη ψυχή μη ξεγελαστείς''.

Μιλώ με τ' ουρανού τα μαύρα σύννεφα

και τους μιλώ για σένα

πως όταν περπατάς, γλυκά όπου πατάς

η στέρφα γη ανθίζει

Και μ' απάντησαν:

"Η γη ανθίζει εκεί που θέλει.

Άμοιρη ψυχή μη ξεγελαστείς."

Μιλώ με τις πηγές που ζούνε μοναχές

και τους μιλώ για σένα

πως όταν με κοιτάς, σαν λες πως μ'αγαπάς

αγγέλοι φτερουγίζουν

Και μ' απάντησαν:

"Είναι χάρτινοι οι αγγέλοι.

Άμοιρη ψυχή μη ξεγελαστείς."

Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Εκτέλεση: Μελίνα Κανά

Αερικό.

Να πέσω στην θάλασσα την βαθιά.

Σκοτεινά και κρύα.
Να ανασάνω την αλμύρα
και να νιώσω τα πράσινα φύκια στους ώμους μου.
Να βουλιάξω όλες τις βάρκες, να καταστρέψω όλες τις σχεδίες.
Και όταν νιώσω κοντά μου το άγνωστο,
να βρω ένα κομμάτι γης και να πιαστώ.

Όλα του κόσμου τα πουλιά 

όπου κι αν φτερουγίσαν 

όπου κι αν χτίσαν την φωλιά 

όπου κι αν κελαηδήσαν 

Εκεί που φτερουγίζει ο νους 

εκεί που ξημερώνει 

μαργώνουν τα πουλιά της γης 

κι ούτε ένα δεν ζυγώνει 

Ω!!!!!

Σαν αερικό θα ζήσω 

Ω!!!!!

σαν αερικό 

Ανάσα είναι καυτερή 

και στέπα του Καυκάσου 

η σκέψη που παραμιλά 

και λέει τα όνειρά σου 

Όσες κι αν χτίζουν φυλακές 

κι αν ο κλοιός στενεύει 

ο νους μας είναι αληταριό 

που όλο θα δραπετεύει 

Ω!!!!!

Σαν αερικό θα ζήσω 

Ω!!!!!

σαν αερικό 

Στίχοι - Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου 

Εκτέλεση: Μελίνα Κανά