Θάλασσα γυαλί.

Σαν αεράκι δροσερό, σαν μυρωδιά της γης,
να ερχόμουν στον ύπνο σου σιγά.
Κι αν η θάλασσα ήταν η αγκαλιά σου,
εκεί να σωθώ, εκεί να χαθώ.
Κι αν τα χέρια σου ήταν τα πεύκα που την ανταμώνουν,
εκεί, σε ΄κείνον τον ίσκιο να ξεκουραστώ.
Κι αν ήσουν τα βότσαλα που τα καίει ο ήλιος,
σε ΄κεινες τις πέτρες να κάψω το κορμί μου.
Και έτσι σαν την γαληνή της,
έτσι όπως παίρνει το μπλε της ο χειμώνας,
θα φύγω αφήνοντάς σου ένα γλυκό φιλί.

Μέσα μου έρημα βουνά

κι εσύ δεν είσαι πουθενά

και γω μες στο σκοτάδι

θα ρίξω παραγάδι

χρυσό αγκίστρι να πιαστείς, 

να τρυπηθείς, να πληγωθείς, 

το αίμα σου να τρέξει, 

τα χείλη μας να βρέξει.

Να `ταν η θάλασσα γυαλί και το γυαλί καθρέφτης

να σ’ έβλεπα πουλάκι μου, σε τι αγκάλες πέφτεις...

Πέρασαν έξι Κυριακές

μαύρες, θλιμμένες και κακές

και είσαι μακριά μου

βάστα γερά καρδιά μου

O πόνος σέρνει το χορό

και χάθηκες μες τον καιρό

Έλα γλυκιά μου ελπίδα

σου έστησα παγίδα.

Να `ταν η θάλασσα γυαλί και το γυαλί καθρέφτης

να σ’ έβλεπα πουλάκι μου, σε τι αγκάλες πέφτεις

να σ’ έβλεπα πουλάκι μου, σε τι αγκάλες πέφτεις...

Στίχοι: Μιχάλης Κουμπιός

Μουσική: Μιχάλης Νικολούδης

Εκτέλεση: Γιάννης Χαρούλης

Η φωτογραφία είναι από το Πευκί Ευβοίας.

Χειμωνανθός.

Συναισθήματα που δεν έχω με κάνεις και νιώθω.

Λύπη ενώ δεν έχω κρίμα.
Νοσταλγία ενώ δεν έχω παρελθόν.
Τύψεις δίχως πράξεις.
Σκέψεις χωρίς αντίκρυσμα.
Έρωτα δίχως νύχτα, αγάπη δίχως φως.
Χαρά με έναν χειμώνα στην ψυχή.

Φθινόπωρο στον έρωτα

απόψε ανατέλλει

αρισμαρί και μέλι

μύρισαν τα βουνά

κι εγώ κοιτάζω σιωπηλός

το χώμα το βρεγμένο

σαν κάρβουνο αναμμένο

η ομορφιά πονά.

Φιλί γυρεύω του ουρανού

κι αυτός μου δίνει στάχτη

μα απ΄ της καρδιάς τ΄ αδράχτι

σαν θέλω να κοπείς

σαλεύουν τα πορτόφυλλα

κι η κλειδωνιά γυρίζει

αέρας μου σφυρίζει

αν έρθεις, μην αργείς.

Γδύσου κι από τα μάτια μου

πάρε νερό και πλύσου

ο χωρισμός θυμήσου

είναι χειμωνανθός

τη λύπη την κατοίκησα

σε νύχτα και σε μέρα

σ΄ αφήνω στον αέρα

για να σε βρω στο φως.

Η αγάπη φόβους και όνειρα

δειπνά προτού ραγίσει

στου πόνου το ξωκλήσι

αγιάζει η ερημιά

κι εγώ μια θλίψη που ζητώ

για να με σημαδέψει

το φως πριν βασιλέψει

θα σ' αρνηθώ ξανά.

Στίχοι: Ελένη Φωτάκη

Μουσική: Γιώργος Καζαντζής

Εκτέλεση: Γιάννης Χαρούλης