Ένα Φιλί Από Δυόσμο.

Ένα φιλί που ενώνει κόσμους αταίριαστους.

Όλη γη ένα φιλί, 

ένα φιλί που φτιάχνει τους ανθρώπους καλύτερους,

που ανοίγει δρόμους τρελούς και πράσινους,
δίπλα σε θάλασσες,
δίπλα σε λιβάδια με παπαρούνες,
δίπλα σε μια γλάστρα δυόσμο...

Ένα φιλί ήταν μόνο

μα ένα φιλί ήταν τόσα πολλά

Ένα φιλί δικό σου 

πιο ακριβό από χίλια φιλιά

Ένα φιλί από σένα 

άνοιξε όλα του τα μυστικά

Κι άλλο φιλί κανένα

το χρόνο τώρα πια δε σταματά

Όλη η σιωπή

σε ένα φιλί

Ένα φιλί από δυόσμο

χώρισα από το κόσμο

κι η νύχτα με βγάλε στην ερημιά

Μια ανατολή φως μου ,με ένα φιλί δως μου

ένα φιλί από βροχή και φωτιά

Ένα φιλί δικό σου

κι ας είναι σαν τα φιλιά που σκορπάς

Που δίνεις στο όνειρο σου 

κι έχεις ξεχάσει το πρωί που ξυπνάς

Μα ενώ τη πόρτα κλείνεις 

από τα χείλη σου φεύγει πουλί

Που τα φτερά του ανοίγει

κι ανεβαίνει στου ουρανού το νησί

Μια αναπνοή

με ένα φιλί

Ένα φιλί δως μου 

μια ανατολή φως μου,

η νύχτα με έβγαλε στο πουθενά

Χώρισα από το κόσμο

ένα φιλί από δυόσμο

κι όλο το δρόμο εγώ θα βγάλω ξανά

Μια ανατολή φως μου 

ένα φιλί δως μου

ένα φιλί από δυόσμο 

χώρισα από το κόσμο

κι η νύχτα με βγάλε στην ερημιά

Μια ανατολή φως μου 

με ένα φιλί δως μου,

ένα φιλί από βροχή και φωτιά

Στίχοι: Φάμελλος Μανώλης

Μουσική: Φάμελλος Μανώλης

Εκτέλεση: Μποφίλιου Νατάσσα

Πάμε Ξανά.

Πάμε ξανά στις ίδιες γραμμές, στις ίδιες νότες.
Στις ίδιες λέξεις, στις ίδιες εκφράσεις.
Λίγο ξεχαστήκαμε.
Μα οι μεγάλες αγάπες δεν λησμονιούνται.
Τίποτα δεν τελειώνει αν εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να τελειώσει.
Τίποτα δεν χάνετε αν εμείς δεν το αφήσουμε να χαθεί.
Πάμε ξανά αγάπη μου,
ας γυρίσουμε την ζωή μας ξανά,
ας πετύχουμε το ακατόρθωτο,
αυτό που όλοι οι άνθρωποι αναζητούν αλλά δεν τολμούν να ζήσουν.

Ήρθες ζεστός από ταξίδι

Δέκα φορές το γύρο της γης

Έλειπες για καιρό

Είχες πολλά να δεις

Δεν ξεχνάει η καρδιά

με την πρώτη δυσκολία

Έλα κοντά,πάμε ξανά...μαζί

Ήρθες ζεστός από ταξίδι

Δέκα φορές το γύρο της γης

Έλειπες για καιρό

Είχες πολλά να δεις

Δεν ξεχνάει η καρδιά

με την πρώτη δυσκολία

Έλα κοντά,πάμε ξανά...μαζί

Κάποιοι,κάπου,κάπως είδαν λένε το φως

Μόνο εσύ έχεις τον τρόπο

Έλα δείξε μου πώς

Πάμε ξανά

Τώρα θα είναι αλλιώς

Υπάρχει χρόνος

Κάποιοι,κάπου,κάπως σε μιαν άλλη ζωή

Ήρθαν πολλοί

κανείς τους όμως δε φιλάει όπως εσύ

Πιάσε το χέρι μου και γίνε της ψυχής μου ο μόνος δρόμος

Ήρθες αργά μες στο σκοτάδι

Μια σιγουριά στο βήμα παλιά

Είχες πολλά να πεις

Δεν έβγαλες μιλιά

Δε θα γίνεις ποτέ μια χαμένη ευκαιρία

Έλα κοντά,πάμε ξανά...μαζί

Κάποιοι,κάπου,κάπως είδαν λένε το φως

Μόνο εσύ έχεις τον τρόπο

Έλα δείξε μου πώς

Πάμε ξανά

Τώρα θα είναι αλλιώς

Υπάρχει χρόνος

Κάποιοι,κάπου,κάπως σε μιαν άλλη ζωή

Ήρθαν πολλοί

κανείς τους όμως δε φιλάει όπως εσύ

Πιάσε το χέρι μου και γίνε της ψυχής μου ο μόνος δρόμος

Στίχοι: Ευαγγελάτος Γεράσιμος

Μουσική: Σέμσης Στάμος

Εκτέλεση: Νατάσσα Μποφίλιου

Εν λευκώ.

Τι να πω; 

Καμιά φορά η κούραση βγάζει τεράστιες λέξεις, τεράστια συναισθήματά.

Καμιά φορά ανήμπορη απλά ζω, χωρίς να σκέφτομαι τι νιώθω.

Ένα τραγούδι όμως ενώνει και τα δύο.

Την κόπωση και την όρεξη.

Τι μαγικό...

Σ΄ αγαπώ εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου

Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο;

Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου

και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω

Αν είχα θάρρος για να πω το "έλα"

τώρα δε θα `χα τη φωτιά στο αίμα

Αν είχε χρώμα θα `ταν άσπρη η τρέλα

Αν είχε σώμα θα `ταν πάλι ψέμα.

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο

σαν να χορεύουνε με τη σιωπή μου

κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο

που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου

μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη

και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει

να `χει το μέλλον μου να επιλέξει

ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...

Τίποτα σημαντικό.

Ζω μονάχα εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου

καλά τα λεν οι έγχρωμοί μου φίλοι

το πρόβλημά μου η υπερβολή μου

κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Αν είχε το θάρρος να φανεί ο λόγος

τώρα δε θα `τανε φωτιά στο αίμα

Αν είχε χρώμα θα `ταν άσπρο ο φόβος

Αν είχε σώμα θα `ταν σαν κι εμένα.

Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε

κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις

κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε

πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν’ ανέβεις.

Και σε λυπούνται που δεν το `χεις νιώσει

κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος

και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση

πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα

Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο

κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα

εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω

μ’ αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα

του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω

με μια ελπίδα να `ναι σαν κι εμένα...

Τίποτα σημαντικό...

Ζω μονάχα εν λευκώ....

Τίποτα σημαντικό....

Ζω μονάχα εν λευκώ....

Τίποτα σημαντικό....

Ζω μονάχα εν λευκώ....

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου

Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει.

Τα χρόνια περνούν φυτρώνοντας πάνω μας.
Μέσα μας εγκλωβίζονται,
μας κυριαρχούν, μας πονούν.
Ζεις τον ήλιο, ζεις και το σκοτάδι.
Κοίτα πάντα το φως να νικά τη νύχτα.
Κι αν φοβηθείς την αγάπη,
μην σκλαβωθείς προσπάθησε.
Σαν φυλακή μοιάζει καμιά φορά.
Μα αν κοιτάξεις πιο καλά,
είναι της ελευθερίας τα φτερά που δεν θες να τα νιώσεις.

Από μικροί μαθαίνουμε να χάνουμε

η απώλεια θα μπορούσε να 'ναι κούνια μας

δεν μπορείς να τα ΄χεις όλα

πρώτη φράση που μαθαίνουμε

Από μικροί πρέπει να μοιραζόμαστε

τα γλυκά και τα παιχνίδια με τ' αδέρφια μας

μάθε πλέον να μοιράζεσαι

έτσι δίνουμε ό,τι παίρνουμε

και τα χρόνια περνάνε

και ό,τι τρώμε κερνάμε

δίνουμε ό,τι αποκτάμε

ώσπου κάτι τελειώνει...

και οι άνθρωποι φεύγουν

και εμείς δεν αντιδράμε

μάθαμε να ξεχνάμε

και να μένουμε μόνοι...

μα η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει

να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά

η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει 

πάντα...

η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει

να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά

η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει 

πάντα...

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλιου

Σ'εχω βρει και σε χάνω.

Να κλείσω τα μάτια και να διώξω το σώμα μου.
Χωρίς να κοιτάξω πίσω.
Μια νύχτα που ήθελες να τα γυρίσεις όλα στην αρχή.
Να διαγράψεις όλα τα θέλω και τα μπορώ.
Να μείνεις μακρυά, ούτε βήμα κοντά μου.
Να μοιάζει η αγάπη πληγή.
Να μην μπορεί να μας σώσει.
Χωρίς να απλώσεις τα χέρια σου, ζωή δεν μπορείς να φτάσεις.
Χωρίς να χάσεις τα μυαλό σου, ζωή δεν μπορείς να ζήσεις.
Τι είναι αυτό που θέλει να βγει απ΄την ψυχή και δεν μπορεί;
Αυτό το δάκρυ μου που το ΄κλεψες από μένα.

Σ΄έχω βρει και σε χάνω 

δανεική παρουσία 

έχω τόσα να κάνω 

και δεν έχουν ουσία 

όπου είσαι πηγαίνω 

δίχως λόγο να πάω 

με τους φίλους σου βγαίνω 

επαφή να κρατάω 

Κάποιες μέρες ακούω 

στη σιωπή τη φωνή σου 

πάνε μέρες που λείπεις 

κι είμαι ακόμα μαζί σου 

σε ρωτάω τι έχεις 

και σου λέω καλημέρα

σ΄αγαπάω μην τρέχεις

είσ΄ακόμα εδώ πέρα

Προσπαθώ να ξεχάσω

όμως κάτι συμβαίνει

ό,τι όμορφο πιάσω

να το δεις περιμένει

Σ΄ έχω βρει και σε χάνω

Σ΄έχω βρει...

Και σε χάνω...

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

σταθερή μου αξία

η ζωή μου σε τάξη

κι η καρδιά σ΄αταξία

Έχεις γίνει συνήθεια

και το μόνιμο θέμα

σου δανείζω αλήθεια

να πληρώνεις το ψέμα

Κάποιες νύχτες στους δρόμους 

σε τρακάρω τυχαία

είν΄αμάξια οι μόνοι

και οι σχέσεις τροχαία

στα παλιά μας τα στέκια

όπως πάντα συχνάζω 

είχα πει πως θ΄αλλάξω 

κι όσο αλλάζω σου μοιάζω

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

Σ΄έχω βρει...

Και σε χάνω...

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου