Θέλω να φύγω από τον κόσμο των ανθρώπων,
να ζήσω με του νόμους της φύσης.
Νόμοι απαράβατοι και αυστηροί,
χωρίς περιθώριο λάθους.
Που επιβάλλονται άθελα σου,
σου κανονίζουν γλυκά την ζωή
και σε οδηγούν στην απόλυτη αρμονία.
Κανένας αέρας και καμιά αύρα δεν νοιάζεται για τα ανθρώπινα θέλω.
Από την πόρτα σου σαν θα βγω
θα δω τον ήλιο στρογγυλό
και με το όμορφο στερνό χαμόγελό σου
Μια καλημέρα θα σου πω
μετά θα φύγω, θα χαθώ
και ίσως με ξαναδείς μονάχα στ’ όνειρό σου
Γιατί είμ’ αέρας που περνά
μέσα στης πόλης τα στενά
και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν
Γιατ’ είμαι αύρα εσπερινή
πνοή καθάρια ζωντανή
που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν
Φεύγω ψηλά για το βουνό
κι ύστερα πέφτω στο γκρεμό
και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη
Και κουβαλάω μες τη σιγή
μιαν ανυπόταχτη κραυγή
και κάποια ανείπωτη ελπίδα που `χεις κρύψει
Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Δημήτρης Παναγόπουλος
Η φωτογραφία είναι από το Ασμήνιο Ευβοίας
