Γιε μου.

Παιδί μου μονάκριβο.
Θα γεννηθείς με όλες τις αμαρτίες μας στη πλάτη σου.
Θα νιώσεις το μίσος μας το δέρμα σου να καίει.
Θα δεις τα όνειρά σου να τα κλέβουμε,
να γίνονται άγρια και άσχημα τέρατα.
Εσύ παιδί μου θα αντισταθείς και για μένα.
Εσύ θα με κάνεις να βγω απ΄την κόλαση που ζω.
Εσύ θα νικήσεις όλες τις Λερναίες Ύδρες που τάιζα.
Εσύ θα συρθείς στο Άδη και θα με τραβήξεις στην Εδέμ μαζί σου.
Εσύ θα με πάρεις απ΄το χέρι,
εσύ θα με σώσεις,
εσύ θα ξυπνήσεις μέσα μου ξανά την ελπίδα.
Εσύ που δεν φταις σε τίποτα.

Ακούστε και ΕΔΩ.

Γιε μου, είν’ ο πόνος μου αβάσταχτος καλέ μου

που σε βλέπω σαν ξερόφυλλο του ανέμου

στη ζωή κυνηγημένος να γυρνάς

Γιε μου, δεν τον άκουσες τον δόλιο σου πατέρα

παρασύρθηκες και μέρα με τη μέρα

είσαι είκοσι χρονών κι όμως γερνάς

Γιε μου, τι περιμένεις, πε μου

σ’ έναν δρόμο λασπωμένο

θα ’σαι πάντα σαν δεντρί ξεριζωμένο

δίχως μοίρα, δίχως ήλιο κι ουρανό

Γιε μου, τον καημό μου συλλογίσου

γύρνα σπίτι να γλυκάνω την πληγή σου

γιε μου, γιε μου, πώς πονώ

Γιε μου, είν’ οι άνθρωποι απάνθρωποι καλέ μου

οι αρχόντοι είν’ εμπόροι του πολέμου

και γελούν όταν το δάκρυ μας κυλά

Γιε μου, μην πιστεύεις σε κανέναν ακριβέ μου

ως κι οι φίλοι σου χαρήκανε, Θεέ μου

που ’χεις πέσει τώρα τόσο χαμηλά

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική: Απόστολος Καλδάρας

Εκτέλεση: Σταμάτης Κόκοτας


Η φωτογραφία είναι από την Κέρκυρα.

Όνειρο απατηλό.

Και αν δεν είχαμε αυτό το όνειρο;
Θα φεύγαν τα πλοία χωρίς αντίο, χωρίς χτυποκάρδια.
Θα έσβηναν τα φώτα τους τη νύχτα.
Χωρίς χέρια δεμένα, χωρίς χείλη υγρά.
Χωρίς δροσιά και αλμύρα.
Χωρίς μπερδεμένα μαλλιά,
καυτό καφέ και ζεστό ψωμί.
Και πίσω στη γη, πίσω στη ζωή...
Που θα ξενυχτούσε ο κόσμος;
Πως θα άνθιζε, πως θα μαραίνονταν;

Τα δωμάτια θα ήσαν άδεια,
χωρίς ανάσες,
χωρίς ιδρώτες,
χωρίς δάκρυα.
Το όνειρο έχει το κλειδί,
το όνειρο την θύρα,
το όνειρο και την επιστροφή.

Μ' ένα όνειρο τρελό

όνειρο απατηλό

ξεκινήσαμε κι οι δυο μας

και στου δρόμου τα μισά

σβήσαν τ' άστρα τα χρυσά

ξαφνικά από τον ουρανό μας

Ποια μοίρα με ζηλεύει

ποιο μάτι φθονερό

και χάθηκε μια αγάπη

προτού να τη χαρώ

σαν πλοίο που ναυάγησε

σαν νούφαρο που μάδησε

στης λίμνης μέσα το θολό νερό

Με ελπίδες λιγοστές

έστω και απατηλές

να γυρίσεις περιμένω

ίσως βγει αληθινό

τ' όνειρό μου το τρελό

τ' όνειρό μου το ναυαγισμένο

Μουσική: Απόστολος Καλδάρας

Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Εκτέλεση: Σταμάτης Κόκοτας