Όταν ήμουν μικρή και ήθελα να κάνω ένα δώρο πιο προσωπικό σε κάποιο φίλο, έγραφα μια κασέτα. Ξόδευα ώρες ατελείωτες για να βρω τα τραγούδια που θα μπορούσαν να του αρέσουν. Έβαζα βέβαια πάντα και κάποια δικά μου που θα ήθελα να ακούσει. Έγραφα τους τίτλους με καλλιγραφικά γράμματα στο εξώφυλλο, συνήθως μια αφιέρωση… και πολλή αγάπη.

Κάπως έτσι μου ήρθε η ιδέα του ιστολογίου αυτού. Μια ηλεκτρονική κασέτα από τραγούδια που αγάπησα και αγαπώ σε συνδυασμό με φωτογραφίες δικές μου και μαζί κάποιες σκέψεις ή αναμνήσεις που πάντα τα συνοδεύουν.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δημήτρης Ζερβουδάκης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δημήτρης Ζερβουδάκης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

Τ'ανείπωτα.

Ποιες είναι οι λέξεις που δεν χωράν στο στόμα.
Που μας πονάν καθώς τις καταπίνουμε.
Οι λέξεις που δεν κάθονται φρόνημα στο μυαλό.
Που αλητεύουν κάθε βράδυ στον ύπνο μας.
Αυτές που δεν ταιριάζουν στην λογική
και πετάγονται έτσι απλά με ένα βλέμμα.
Που δεν τυφλώνονται στο φως της νύχτας
και δεν φαίνονται στο σκοτάδι στης μέρας.
Που δεν χρειάζεται να ειπωθούν για να δυναμώσουν.
Θεριεύουν μένοντας μέσα στην ψυχή μας και την κάνουν άνω κάτω.


Τα περασμένα καίγονται, στη λησμονιά πετάνε
Γίνονται αγιάτρευτες πληγές τις νύχτες και πονάνε
Στη λησμονιά σε πάνε…

Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ’ανείπωτα..
Γλυκιά μου, μη χαθείς…

Και τα χαράματα σαν ’ρθει.. με μια λαχτάρα η προσμονή
Θα’ναι μι’ αλλόκοτη χαρά, θα γίνει δίψα και φωτιά..
Θα’ναι μι’αλλόκοτη χαρά…

Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ’ανείπωτα..
Γλυκιά μου, μη χαθείς…

Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ’ανείπωτα..
Απόψε, μη χαθείς…

 Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Δημήτρης Ζερβουδάκης

Πέμπτη 3 Μαΐου 2012

Του παραμυθιού το νήμα.

Νύχτα καλοκαιρινή με μουσικές στο δάσος.
Κόσμος πολύς, φίλοι λίγοι, αγκαλιά αδειανή.
Μπύρα ξεδιψούσε τα σώματά μας και οι νότες το μυαλό μας.
Και εκείνος μας πότιζε γενναιόδωρα μα και σκληρά.
Η μυρωδιά του γρασιδιού και αυτοσχέδια φώτα.
Ο θόρυβος του δρόμου και το ποτάμι να κυλά
Δροσιά αναζητήσαμε...
Διέξοδο και αγάπη.  
Αγάπη βρήκαμε...

Του παραμυθιού το νήμα
νύχτα τύλιγα
με βαρκούλες και φεγγάρια
που τα ζήλευα
το φιλί σου με πονάει
χάνομαι
σε βαθειά νερά ριγμένος
διπλοπιάνομαι

Μιαν ευχή να κάνεις θέλω
να χαρείς
στάχτη στο βοριά να γίνω
να μ' ονειρευτείς

Αχ! ο κόσμος όλος, Θεέ μου
βότσαλο αλμυρό
Ευαγγέλιο πιες με, φως μου
κάνε να διαλυθώ
του παραμυθιού το νήμα
στο ξετύλιξα
στα στενά του κάτω κόσμου
κατρακύλαγα

Στίχοι: Δημήτρης Ζερβουδάκης & Γιώργος Κόλλιας
Μουσική: Δημήτρης Ζερβουδάκης & Γρηγόρης Καραντινάκης
Εκτέλεση: Δημήτρης Ζερβουδάκης