Όταν ήμουν μικρή και ήθελα να κάνω ένα δώρο πιο προσωπικό σε κάποιο φίλο, έγραφα μια κασέτα. Ξόδευα ώρες ατελείωτες για να βρω τα τραγούδια που θα μπορούσαν να του αρέσουν. Έβαζα βέβαια πάντα και κάποια δικά μου που θα ήθελα να ακούσει. Έγραφα τους τίτλους με καλλιγραφικά γράμματα στο εξώφυλλο, συνήθως μια αφιέρωση… και πολλή αγάπη.
Κάπως έτσι μου ήρθε η ιδέα του ιστολογίου αυτού. Μια ηλεκτρονική κασέτα από τραγούδια που αγάπησα και αγαπώ σε συνδυασμό με φωτογραφίες δικές μου και μαζί κάποιες σκέψεις ή αναμνήσεις που πάντα τα συνοδεύουν.
Ένας χορός δίχως λόγια,
μοναχικός και έρημος.
Απλός μα και τόσο περίπλοκος.
Απτόητος και άφθαρτος.
Σαν μια θάλασσα που καταπίνει κάθε πόθο και κάθε επιθυμία.
Σέρνοντας στα χαλίκια το γερασμένο της σώμα.
Νωχελικό και γκρίζο.
Χειμωνιάτικο και αφιλόξενο.
Ένας χορός, μια θάλασσα, δυο κορμιά.
Σιωπούν στης δοξαριάς την όψη,
περιμένοντας το κύμα να τα σκεπάσει.
Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες, ένας άντρας πήγε σ’ ένα απ’ αυτά τα «σπίτια», πήρε μια γυναίκα, μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο, αντί να γδυθεί και να επαναλάβει την αιώνια κίνηση, γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσει να κλάψει στα πόδια της. Εκείνη βάζει τις φωνές, «εδώ έρχονται για άλλα πράγματα», οι άλλοι απ’ έξω δώστου χτυπήματα στην πόρτα. Με τα πολλά άνοιξαν και τον διώξανε με τις κλωτσιές — ακούς εκεί διαστροφή να θέλει, να κλάψει μπρος σε μια γυναίκα. Εκείνος έστριψε τη γωνία και χάθηκε καταντροπιασμένος. Κανείς δεν τον ξανάδε πια. Και μόνο εκείνη η γυναίκα, θα ‘ρθει η αναπότρεπτη ώρα μια νύχτα, που θα νοιώσει τον τρόμο ξαφνικά, πως στέρησε τον εαυτό της απ’ την πιο βαθιά, την πιο μεγάλη ερωτική πράξη μην αφήνοντας έναν άντρα να κλάψει στα πόδια της! Καντάτα - Τάσος Λειβαδίτης
Και τα σώματα λάθος ρόλους παίζουν.
Δίδονται έτσι απλά.
Χωρίς αγγίγματα, χωρίς φως.
Σκοτεινά, χωρίς χάραγμα.
Στα δύσκολα φρενάρουν.
Στο δάκρυ φοβούνται και αντιδρούν.
Ένα άθικτο μυαλό αναζητώ,
μια ζωή καινούργια,
να ζήσει την δική μου.
Αυτό το τραγούδι το ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή που το άκουσα, πριν χρόνια σε μια συναυλία.
Νομίζω ότι τα λόγια του είναι από τα πιο ερωτικά που έχει γράψει ο Αγγελάκας ποτέ.
Ανυπομονούσα να το ηχογραφήσουν. Και να που ήρθα η ώρα.
Το έντυσα με εικόνες δικές μου και σας το προσφέρω. Ελπίζω το βίντεο μου να σας αρέσει.
Σου ορκίζομαι σε αυτά το νερά,
σε αυτές τις πέτρες που μας βοηθούν να περάσουμε απέναντι.
Στα δέντρα, στο πράσινο που ξεκουράζει το βλέμμα.
Σε αυτή την μικρή σταγόνα που τρέχει στο πρόσωπό σου,
σε αυτά τα χώματα που ένιωσαν τις ανάσες μας.
Στο ποτάμι που ξεπλένει τις σκέψεις μας.
Σου ορκίζομαι πως τίποτα, τίποτα δεν θα αφήσω να μας χωρίσει.
Ακόμα και όταν θα ήμαστε χώρια,
πολύ μακρυά ο ένας από τον άλλον,
θα είμαστε πάντα μαζί.
Θα είμαστε ο λόγος να πιστεύουμε ότι τίποτα δεν χάθηκε ακόμα.
Γιατί εγώ και συ το αδύνατο κάναμε δυνατό,
αγαπηθήκαμε όσο οι άνθρωποι δεν τολμούν,
όσο οι ήρωες φοβούνται,
αιώνια, για πάντα, δυνατά.
