Να `ρθεις όπως θα `ρθουν τα χελιδόνια.

...και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι

και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.

Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.

Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν από τη στιγμή

που βρίσκουν μια θέση

στη ζωή των άλλων.

Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι

γίνονται οι πιο καλοί επαναστάτες.

Συμφωνία αρ. 1 (Τάσος Λειβαδίτης / 20 Απριλίου 1922 - 30 Οκτωβρίου 1988)

Όταν ένας ποιητής λέει αυτά που νιώθεις, αυτά που δεν ξέρεις πως να εκφράσεις, αυτά που δεν τολμάς να ξεστομίσεις.

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο ποιητής του έρωτα, ο ποιητής της επανάστασης, ο ποιητής του αδύνατου και της υπέρβασης.

Τι και αν με πίκρανες πολύ μέσα μου η αγάπη ζωντανή

είναι για σένα όπως τότε που σε είχα.

Κατάρα αν είσαι ή προσευχή ή κάποιας θάλασσας ακτή

ή κάποια μοίρα που με μάγεψε στα αλήθεια.

Σε μυρίζω στον αέρα του χειμώνα, 

με χαϊδεύεις όταν γίνεσαι βροχή.

Να γυρίσεις σαν θα `ρθουν τα χελιδόνια

και της άνοιξης να πάρεις τη μορφή.

Μα λεν συνέχεια οι παλιοί πως αν ραγίσει το γυαλί

σβήνει η αγάπη και η θλίψη καίει τα στήθια.

Κι αν βρει ο χρόνος γιατρικό και πεις ξανά το σ’ αγαπώ

ψέμα αν είναι δε θα ξέρεις ή αλήθεια.

Στίχοι: Μπάμπης Στόκας

Μουσική: Μπάμπης Στόκας

Εκτέλεση: Πυξ Λαξ

Σ' αγαπώ.

Είναι τόσο κρίμα και άδικο κάποιες φορές ο ένας να νιώθει πολύ περισσότερα από τον άλλον και πιο κρίμα αυτά τα συναισθήματα να μην τα καταλαβαίνει, να μην τα γνωρίζει.

''Γιατί ποτέ δεν σκέφτηκες τι ήσουνα για μένα....'' έτσι λέει το τραγούδι. Ποτέ δεν δίνουμε την δέουσα προσοχή, ποτέ δεν εκτιμάμε αυτό που μας δίνει ο άλλος. Αυτό που μας δίνει απλόχερα, χωρίς σκοπό, χωρίς όρους. Ποτέ δεν σκεφτόμαστε πόσο πληγώνουμε τον άλλον με το να είμαστε λίγοι. Λίγοι στο δόσιμο, λίγοι στην υπομονή, λίγοι στην αγάπη, λίγοι στη ζωή.

Και όταν αυτός φύγει και μείνουμε μόνοι, τότε αναρωτιόμαστε τι πήγε στραβά, τι κάναμε λάθος. Και η απάντηση είναι μία. 

Απλά φοβηθήκαμε και έτσι μείναμε με τον φόβο. Και εκείνο το Σ΄αγαπώ χαραμίστηκε για άλλη μια φορά.

Ήρθες εχθές αργά

μια άλλη εποχή να μου θυμίσεις

ήρθες εχθές αργά

την ώρα που ήθελα να λησμονήσω

Γιατί ποτέ δεν σκέφτηκες τι ήσουνα για μένα

γιατί ποτέ δεν έψαξες να βρεις

που έκρυβα τα όνειρα που έκανα για σένα

και το κουράγιο για να τραγουδώ

Πώς σ' αγαπώ, ω, ω, σ' αγαπώ

ω, ω, σ' αγαπώ, ω, ω, σ' αγαπώ

Είδα τα μάτια σου να λάμπουν

στο σκοτάδι από αγάπη

είδα τα χείλη σου που ήταν

φωτισμένα μ' ένα δάκρυ

Γιατί ποτέ δεν ένιωσες τι ήσουνα για μένα

γιατί ποτέ δεν ένιωσες γιατί

κι αν η καρδιά μου θάλασσα με κύμα ταραγμένη

βρήκα τη δύναμη να τραγουδώ

Στίχοι - Μουσική: Μάνος Ξυδούς

Εκτέλεση: Πυξ Λαξ

Μέλυδρον.

Η διαφορά είναι όταν ο ένας θυμάται τα πάντα,

κακά και καλά 

και ο άλλος δεν θυμάται τίποτα,

καλά και κακά.

Σαν την θάλασσα που τα νερά της ανακατεύονται, 

σκάν στα βράχια, τρώνε την αμμουδιά.

Και δεν νιώθουν καμιά ενοχή, 

δεν λυπούνται τις ρίζες των δέντρων,

ούτε τα μαλλιά των κοριτσιών,

Δεν θυμούνται τόπους, ούτε και ανθρώπους.

Θέλω να τρέξω να πετάξω να χαθώ

όμως φοβάμαι τι θα γίνει αν γυρίσω

τον εαυτό μου να γελάσω προσπαθώ

μα κάπου μέσα μου βαθειά δε θα τον πείσω.

Αυτά σκεφτότανε τα βράδια στη δουλειά

κι η γκρίζα αύρα της γινότανε πιο μαύρη

θλιμμένα ναι, καλά ευχαριστώ

μα άλλο πράγμα τη τρυπάει και τη χαλάει..

Είναι ωραία η θάλασσα γιατί κινείται πάντα

κι αν έχεις βρει πολλές στεριές καμία δε σ’ αράζει

δώσ’ μου για φιλοδώρημα τραγούδι με τη μπάντα 

είναι ωραία η θάλασσα γιατί με σένα μοιάζει.

Άσε με άνθρωπε να κάνω ότι αισθανομαι

βαρέθηκα για πράγματα σωστά να μου μιλάνε

πες μου μονάχα τι ποτό γεμίζει το ποτήρι σου 

κι αν θέλεις περισσότερο εδώ δε σε κερνάνε.

Δε τελειώνει η ζωή σε μία άρνηση

κι αν έχεις άντερα την άρνηση ακολούθα 

τι σε πειράζει αν σε δείχνουνε στο σπίτι σου

γιατί εφόρεσες ανάποδα τα ρούχα.

Είναι ωραία η θάλασσα....

Στίχοι: Μάνος Ξυδούς

Μουσική: Μάνος Ξυδούς & Νίκος Σπυρόπουλος

Εκτέλεση: Πυξ Λαξ

Η φωτογραφία είναι από την Κάριανη Καβάλας.

Ζόρικοι Καιροί.

Το 1990 μια μπάντα με ένα περίεργο και αρχαιοπρεπές όνομα ήρθε και εγκαταστάθηκε στις κασέτες μας. Πολύ ρομαντικοί για να είναι ροκ, πολύ ανατρεπτικοί για να είναι ποπ. Ήρθα για να μείνουν. Ακόμα και όταν έφυγαν, ξανάρθαν, ξαναέφυγαν, ξανάρθαν....

Οι Πυξ Λαξ είναι μια παρεξηγημένη μπάντα. Ίσως γιατί ήταν πολύ εμπορική. Και οι Έλληνες το εμπορικό το εντάσσουμε αυτομάτως στο μη ποιοτικό. Το ότι είναι κάτι εμπορικό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι και ποιοτικό. Όπως και το αντίστροφο.

''Τι άλλο να πεις πιο απλά'' λεγόταν το πρώτο τους άλμπουμ. Εγώ θα σας πάω στο 1991. Τότε που οι καιροί ήταν ζόρικοι.

Μια δουλεία που αγάπησα. Όλοι τους πολύ αθώοι ακόμα, σχεδόν ανυποψίαστοι. Μια δουλειά με ποπ καταβολές από τα 80ς, κυρίως ερωτικού περιεχομένου, αλλά με κάτι διαφορετικό. Αυτό το κάτι που μας έκανε να μην ξέρουμε σε πια κασέτα να τους γράψουμε, σε ποια ραδιοφωνική εκπομπή να τους ακούσουμε, σε ποιο γούστο να τους εντάξουμε.

Και έτσι ζηλέψαμε τις γρήγορες νότες τους.

Ακροβατήσαμε ανάμεσα στο συναίσθημα και στην λογική.

Όλοι οι πουλημένοι της γης ενωθήκαμε.

Και προσπαθήσαμε ακόμα μια φορά και ας ξέραμε ότι όλα είχαν τελειώσει.

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια. Ήλιοι που το χειμώνα μας μελαγχολούν, πρίγκιπες από την δυτική όχθη, μπαμπούλες που τραγουδάνε μόνοι τις νύχτες, παλιάτσοι που τους τελειώνουν τα τραγούδια, στίλβες, χρυσόψαρα...

Τραγούδησαν μεγάλα τραγούδια, έδωσαν τεράστιες συναυλίες, αγαπήθηκαν, τσακώθηκαν, χώρισαν...

Η σπιρτάδα όμως και η λάμψη εκείνης της δουλειάς δεν υπήρχε σε κανένα από τα επόμενα άλμπουμ. Δεν λέω ότι δεν μου άρεσαν. Πολλά τραγούδια αγαπώ και από τα επόμενα. Ειδικά η Στίλβη νομίζω ότι ήταν η καλύτερή τους δουλειά, από άποψη παραγωγής, επιλογής τραγουδιών, και φυσικά ερμηνείας. Απλά μεγαλώνοντας, και δεν εννοώ ηλικιακά, έχαναν σιγά σιγά την όρεξη και το πάθος του πρωτάρη και αποκτούσαν την ψύχρα του επαγγελματία.

Δεν πειράζει όμως. Αυτό που μένει είναι πάντα αυτό που αξίζει. Μας άφησαν πολύ καλά τραγούδια. Και το σημαντικότερο, την μεγαλύτερη φωνή που έχει περάσει από το ελληνικό πεντάγραμμο τα τελευταία 30 χρόνια. Τον Μπάμπη Στόκα.

Τόσα χρόνια μετά οι καιροί παραμένουν ζόρικοι.

Η εικόνα του χειμώνα.

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις. 

Κωνσταντίνος Καβάφης

Του χειμώνα τα λουλούδια πιο χρωματιστά μοιάζουν.
Και είναι συνήθως πιο δυνατά, πιο ανθεκτικά.
Σκεπασμένα από το χιόνι,
παραδομένα στους ανέμους.
Λάμπουν στη μουντίλα της βροχής.
Σαν τους καλούς ανθρώπους.
Που είναι τόσοι λίγοι.
Ανθεκτικοί και αγνοί.
Ακόμα και στην βαρυχειμωνιά των ψυχών.
Ακόμα και στο χαλάζι του μίσους.
Και τόσο τολμηροί που δεν φοβούνται να είναι καλοί.

Απ’ το παράθυρο έρχεται η εικόνα του χειμώνα

βροχή που πέφτει δέντρα που λυγίζουν στο βοριά

και συ σκυμμένος πάντα εδώ με χέρια ματωμένα

συζήτηση αρχινάς με τον καθρέφτη σιωπηλά

Γύρω σου κάποιες κίτρινες παλιές φωτογραφίες

την εποχή που ήσουνα παιδί

Το ραδιόφωνο απ’ τα χρόνια του 50

στη μοναξιά σου παρηγοριάς φωνή

Τι σου `δωσε η ζωή καλό για να θυμάσαι

σε πότισε με χάπια ηδονής

Παραμυθένια χρώματα και γεύσεις του θανάτου

σε κάθε βήμα σου, σε κάθε σου πνοή

Τώρα ο καθρέφτης έμεινε μονάχος μάρτυράς σου

σύμμαχος με τ’ άθλια τα χρόνια που μισείς

Σ’ ένα τασάκι βρίσκονται σβησμένα τ’ όνειρά σου

σ’ ένα μπουκάλι με ποτό η ίδια σου η ζωή

Στίχοι: Φίλιππος Πλιάτσικας

Μουσική: Μάνος Ξυδούς

Εκτέλεση: Πυξ Λαξ

Η φωτογραφία είναι από την Κωνσταντινούπολη.