Όταν ήμουν μικρή και ήθελα να κάνω ένα δώρο πιο προσωπικό σε κάποιο φίλο, έγραφα μια κασέτα. Ξόδευα ώρες ατελείωτες για να βρω τα τραγούδια που θα μπορούσαν να του αρέσουν. Έβαζα βέβαια πάντα και κάποια δικά μου που θα ήθελα να ακούσει. Έγραφα τους τίτλους με καλλιγραφικά γράμματα στο εξώφυλλο, συνήθως μια αφιέρωση… και πολλή αγάπη.

Κάπως έτσι μου ήρθε η ιδέα του ιστολογίου αυτού. Μια ηλεκτρονική κασέτα από τραγούδια που αγάπησα και αγαπώ σε συνδυασμό με φωτογραφίες δικές μου και μαζί κάποιες σκέψεις ή αναμνήσεις που πάντα τα συνοδεύουν.

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Συννεφιασμένη Κυριακή.


Το βλέμμα χανόταν που και που,
μια στη βροχή, μια στο πλήθος.
Μυρωδιές της έφερναν στο μυαλό άλλες εποχές.
Και το κρασί φτηνό όπως πάντα.
και το φαΐ λιγοστό και κρύο.
Και εκείνος μαζί με την δροσιά 
τυραννά το μυαλό της και φυλακίζει το φιλί της.
Με μια χαρά ξεκινάν, με έναν πόνο τελειώνουν.
Πάντα θα ζητά την συννεφιά της,
γιατί τον ήλιο της δεν θέλει να δει.


Συννεφιασμένη Κυριακή,
μοιάζεις με την καρδιά μου
που έχει πάντα συννεφιά,
Χριστέ και Παναγιά μου.

Όταν σε βλέπω βροχερή,
στιγμή δεν ησυχάζω.
μαύρη μου κάνεις τη ζωή,
και βαριαναστενάζω.

Είσαι μια μέρα σαν κι αυτή,
που ‘χασα την χαρά μου.
συννεφιασμένη Κυριακή, 
ματώνεις την καρδιά μου.

Στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης, Βλάχος & Αλέκος Γκούβερης, 
Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης, Βλάχος
Εκτέλεση: Βασίλης Τσιτσάνης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.