Δεν μπορούμε.

Του Αυγούστου το φεγγάρι απόψε κατέβηκε στα πόδια τα δικά μας.
Τόση είναι η αγάπη μας που απόρησε.
Να δει πως αγαπούν οι άνθρωποι χωρίς όρια.
Μας κοίταξε βαθιά στα μάτια.
Και είδε μέσα μας να λείπει ο ένας από τον άλλον.
Μελαγχόλησε...
Ονειρεύτηκε  μια βόλτα στο δάσος.
Σκέφτηκε μια νύχτα ανάμεσα στα φύλλα, ανάμεσα στα σώματα των δέντρων.
Θέλησε να μας δει ξαπλωμένους στο χώμα, στο δέρμα της γης.
Δικιά σου και δικός μου.
Ενωμένοι με τον πιο περίεργο τρόπο.
Κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.
Να σερνόμαστε στις πευκοβελόνες, κάνοντας πράξη τις πιο κρυφές μας επιθυμίες.
Να αφήνουμε ανάμεσα στα κλαδιά την μυρωδιά της ηδονής μας,
να παρακαλάμε για μια μέρα ακόμα,
να ικετεύουμε για έναν άλλο κόσμο.

Στον κόσμο αυτό που τα φεγγάρια θα ζουν μαζί με τους ανθρώπους.
Στεφάνια φως θα πλέκουν για αυτούς που δεν μπόρεσαν παρά μόνο να αγαπήσουν
Σε αυτούς που λάτρεψαν ένα μόνο φιλί.
Σε αυτούς που πίστεψαν στην μία μοναδική ευκαιρία.
Σε αυτούς που γελάστηκαν από τον αιώνιο έρωτα και τον έζησαν.

Κοιταζόμαστε.
Και ξαφνικά ένα δάσος υπέροχο μας έχει ζώσει...

Αυγουστιάτικη είσαι φωτιά

πυροτέχνημα έχω καρδιά

και φοβάμαι...

Μια σπίθα πιο κοντά

θα γίνουν αστεράκια οι δισταγμοί.

Διψασμένες φευγάτες ματιές

στην ψυχή μου φωτίζουν γωνιές

δε φοβάμαι...

Έχεις γίνει άνεμος

στο δάσος μου το φλογισμένο.

Καις όσες έχω ενοχές

στου έρωτα σου τις φωτιές

είμαι εγώ αλλού

κι εσύ φυλακή στη ζωή σου την άδεια,ναι

Καις όσες έχω ενοχές

που σε θέλω και με θες

άλλο δεν μπορώ

τα όνειρα να 'ναι δραπέτες τα βράδια

Δεν μπορείς, δεν μπορώ να μη σ 'αγαπώ

Μες το γέλιο σου κάνω βαρκάδα

πήγαινε με απόψε αγκαλιά να δω

σινεμά με μια πορτοκαλάδα

Δεν μπορείς ,δεν μπορώ άλλο τον καιρό

να περνάει χωρίς το φιλί σου

Δεν μπορείς, δεν μπορώ, δεν μπορούμε....

Φτάνει...

Απ 'τα λόγια σου κλείνομαι εδώ

ένα πέρασμα ψάχνω κρυφό, στο άγγιγμα σου

Είσαι ότι μου 'λειψε και ότι μ 'έχει πλημμυρίσει

Και όσες έχω ενοχές

στου έρωτα σου τις φωτιές

είμαι εγώ αλλού

κι εσύ φυλακή στη ζωή σου την άδεια,ναι

Καις όσες έχω ενοχές

που σε θέλω και με θες

άλλο δεν μπορώ

τα όνειρα να 'ναι δραπέτες τα βράδια

Δεν μπορείς, δεν μπορώ να μη σ 'αγαπώ

Μες το γέλιο σου κάνω βαρκάδα

πήγαινε με απόψε αγκαλιά να δω

σινεμά με μια πορτοκαλάδα

Δεν μπορείς ,δεν μπορώ άλλο τον καιρό

να περνάει χωρίς το φιλί σου

Δεν μπορείς, δεν μπορώ, δεν μπορούμε....

Στίχοι: Βαγγέλης Κωνσταντινίδης

Μουσική: Στέφανος Κορκολής

Εκτέλεση: Στέφανος Κορκολής & Ελένη Δήμου 

Κόκκινο φως.

Φοβάμαι το φως, αυτό το κόκκινο φως της αγάπης.
Αυτό που μπλέκεται με τον έρωτα.
Αυτό που μας αλλάζει τη ζωή, τις συνήθειες.
Που μας κάνει να αναρωτιόμαστε την προηγούμενη ύπαρξή μας.

Φοβάμαι πως είναι τόσο κόκκινο,
που τα μάτια μας συνήθισαν και δεν βλέπουν.
Δεν νιώθουμε ένα κύκλο, μια αέναη μάχη με τον Θεό.

Θα ήθελα να ήταν μια ευθεία γραμμή χωρίς τέλος.
Μια λάμψη εκτυφλωτική και αιώνια.
Να μην αλλάζαμε σώματα, αισθήσεις, φιλιά.

Να έμενα εκεί, μέσα στο δικό σου σώμα,
μέσα στη δική σου αγκαλιά,
να έβλεπα πάντα μέσα από το δικό σου βλέμμα.
Να μην άλλαζες σπίτι, γειτονιά, φίλους.
Να μην άλλαζες έμενα.

Φοβάμαι το φως, αυτό το κόκκινο φως της αγάπης.
Αυτό που μπλέκεται με τον έρωτα.
Και πολύ φοβάμαι πως σβήνει χωρίς αυτόν.
Ξεθωριάζει και ταλαιπωρεί την αγάπη.

Και θα σε δω μια μέρα να φεύγεις μακριά και θα αναρωτιέμαι...
Πως είναι δυνατόν να χάνεται έτσι μια ζωή,
να ξεχνιέται έτσι απλά ένας άνθρωπος που τόσο πολύ αγάπησες;

Πώς

στο κόκκινο φως

στέκεσαι πάλι εμπρός μου

τη λύπη σου δώσ’μου

Κλαις

τα δάκρυα ταιριάζουν μου λες

σ’ αυτούς που κλέβουν τις νύχτες

και αντέχουν στις λύπες

Και

μόνοι μας μείναμε οι δυο

ν’ αναζητάμε ένα κλέφτη

μες το παγκόσμιο καθρέφτη

Τα μάτια σου είναι φωτιά

μια λεπτομέρεια του κόσμου που καίει

τα μάτια σου είναι εδώ

και είναι η ψυχή μου που κλαίει

Σύνορα έβαλα στον μαύρο ουρανό

μα όλα τελειώνουν κι αρχίζουν με σένα

με κοιτάς με τα μάτια που στάζουν βροχή

μα φωτιά με καλύπτει ολοένα 

Ναι

λες πως τελείωσε εδώ 

το έργο που μας αρέσει

κι όποιος μπορεί ας το μπορέσει

‘Γεια’

με χαιρετάς στην στροφή

απ’το ψηλό σου μπαλκόνι 

κι αυτό με πληγώνει

Κλαις

τα δάκρυα ταιριάζουν μου λες

σ’αυτούς που κλέβουν τις νύχτες

και αντέχουν στις λύπες

Σύνορα έβαλα στον μαύρο ουρανό

μα όλα τελειώνουν κι αρχίζουν με σένα

με κοιτάς με τα μάτια που στάζουν βροχή

μα φωτιά με καλύπτει ολοένα 

Σύνορα έβαλα στον μαύρο ουρανό

μα όλα τελειώνουν κι αρχίζουν με σένα

με κοιτάς με τα μάτια που στάζουν βροχή

μα φωτιά με καλύπτει ολοένα 

Πώς

στο κόκκινο φως

στάθηκες πάλι εμπρός μου

Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Rous

Λάφυρα.

Έκλεισα τα μάτια μου και σκέφτηκα τις ώρες που δεν σ΄ έχω.

Τις στιγμές που σε θέλησα μάταια, τις στιγμές που δεν μπορούσα να σ΄αγγίζω.

Και τότε αντίκρισα ένα πελώριο Πάντα.

Ένα Πάντα που στοιχειώνει τις πιο κρυφές πλευρές αυτού του ανακατεμένου μυαλού.

Ένα Πάντα που απαιτεί να γίνει Σήμερα, ικετεύει να γίνει Αμέσως.

Σ΄αγάπησα ακόμα και με ένα τίποτα.

Σε πόθησα ακόμα και μέσα στο σκοτάδι.

Θυσία στο βωμό της ηδονής.

Σύρθηκες ύπουλα πίσω μου και μπήκες με ευκολία στην ψυχή μου. 

Σ΄ άφησα ενδόμυχα να περπατήσεις στον πόθο μου.

Εσένα αναζητούσα εξ αρχής.

Εγώ σου άνοιξα και μπήκες.

Και περιμένω την φαντασία να παίξει το τελευταίο της χαρτί και να χάσει.

Περιμένω την ζωή να μου παραδώσει εσένα σαν να σε κέρδισα από χθες.

Θέλω μια πραγματικότητα χωρίς τέλος.

Χωρίς ένα κλικ που θα μας βυθίσει στο σκοτάδι.

Θέλω το Πάντα να γίνει Τώρα.

Τα λάφυρα να γίνουν δώρα...

Του έρωτα την πρώτη γρατζουνιά

την άκουσα την ένιωσα ξανά

τη γνώρισα στο χάδι

το είδα το σημάδι.

Να μου ζητάει να δώσω πάλι 

σώμα αίμα και ψυχή

να δω τη νύχτα να φουντώνει

και ν`αφήνει το πρωί.

Λάφυρα σώματα της φωτιάς τ`αρώματα

στο βωμό του έρωτα

που θέλω να με πας.

Στου έρωτά σου απάνω την αιχμή

ασήκωτο το βάρος κι ελαφρύ

το κράτησα στους ώμους

με τους δικούς σου νόμους.

Γιατί ζητάς

να δώσω πάλι...

Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Μελίνα Τανάγρη

Έτσι όπως έμπαινε το φως.

Είχε αποκοιμηθεί.
Πως τόλμησε απορεί.
Με εκείνη δίπλα του θα ΄ταν σχεδόν ιεροσυλία.
Πετάχτηκε ξαφνικά και άνοιξε τα μάτια του.
Πως θα έχανε αυτήν την νύχτα για ένα ηλίθιο ύπνο.
Αντιλήφθηκε ότι αυτή δεν κοιμόταν.
Άπλωσε το χέρι του και της χάιδεψε το πρόσωπο.
Ανταποκρίθηκε στην κίνησή του και σύρθηκε κοντά του.
Ξάπλωσε στο στήθος του και εκείνος την πήρε αγκαλιά.
Οι καρδιές τους χτυπούσαν γρήγορα, συντονισμένες απόλυτα.
Η νύχτα ζεστή, η θερμοκρασία στο κόκκινο.
Το δωμάτιο μύριζε ηδονή και απόγνωση.
Πως χώρεσαν όλα αυτά σε ένα βράδυ;
Δεν θα χωρούσαν σίγουρα ούτε σε μια ζωή.
Έτσι μείναν για αρκετή ώρα.
Αμίλητοι.
Το σκοτάδι σιγά σιγά αποχωρούσε.
Έτσι όπως έμπαινε το φως όλα μοιάζανε πιο αληθινά.
Η μέρα θα έπαιρνε μαζί της ότι χτίζανε όλη νύχτα.
Και μετά τι;
Μετά η ζωή, μετά το τίποτα.
Μα άραγε ποιος μπορεί να χαρακτηρίζει ''τίποτα'' μια ζωή που κουβαλά μια τέτοια νύχτα;
Σηκώθηκαν, ντύθηκαν, φιλήθηκαν.
Αποχώρησαν ο ένας μέσα στο σώμα του άλλου.

Έτσι όπως έμπαινε το φως

κρυφά μεσ’ απ’ τις γρίλιες

ανταύγειες παίζαν χίλιες

στο σώμα σου κρυφτό.

Κοιμόσουν ήσυχα κι εγώ

ένιωθα να μην σ’ έχω

κι αν θέλω, δεν αντέχω

άλλο ένα βράδυ σαν κι αυτό.

Κι άκουγα την ανάσα σου

μύριζα τα μαλλιά σου

γελούσες στα όνειρά σου

κι ήταν το φως σκιά σου.

Ξημέρωνε και πέρασα

κοιτώντας σε το βράδυ

κι έψαχνα στο σκοτάδι

τη δύναμη να βρω.

Μόλις θα φύγεις το πρωί

να μην σ’ αναζητήσω

για πάντα να κρατήσω

μονάχα τούτη τη στιγμή.

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος

Μουσική: Στέφανος Κορκολής

Εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη