Ώρες σιωπής.

Ανοίγοντας το ντουλάπι του παρελθόντος,
εκεί που βρίσκονται αυτά που έχουμε τάχα ξεχάσει,
εκεί που προστατεύονται αυτά που αγαπήσαμε,
εκεί βρίσκω κάποιες στιγμές ξενοιασιάς.
Κάποιες στιγμές ελεύθερες,
ανακατεμένες σε διάφανες κασέτες με κόκκινα γράμματα,
σε κουτιά από παπούτσια.
Αποτυπωμένες σε ήχους και μυρωδιές,
βυθισμένες βαθιά σε τραγούδια παλιά,
ανάμεσα σε νότες και στίχους.

Φταίνε τα τραγούδια που ποτέ τους δεν σιώπησαν
και την λήθη εξόρισαν σε χώρες μακρινές...

Ώρες σιωπής και χάνομαι στο άσπρο των ματιών σου

Ώρες αιχμής και βρίσκομαι στις άκρες των χειλιών

Ας ήτανε να κράταγες στιγμούλα μου στο χρόνο

Ας ήτανε να φώτιζες αυτό μου το κενό

Φταίνε τα τραγούδια που με πήραν απ' το χέρι

κάτι στοιχάκια σαλεμένων εραστών

μα εμένα τη στιγμούλα μου πίσω ποιος θα μου φέρει

Εγώ ό,τι αγάπησα σε εκείνη το χρωστώ

Ώρες σιωπής και πίστεψα στα ναι σου και στα όχι

Ώρες αιχμής και βρέθηκα στον έβδομο ουρανό

Να ζήσω σ' ένα όνειρο δεν ξέρω αν με παίρνει

μα ο έρωτάς μου άναψε, γι' αυτό σου τραγουδώ

Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Διονύσης Τσακνής

Μη χάνεις το θάρρος σου.

Εγώ και συ χαθήκαμε στο πλήθος του κόσμου,
στης πλάτες της γης,
στα χώματα τα ποτισμένα με αίμα.
Αφήσαμε τις ανάσες μας στα βουνά που πολεμήσαμε,
στο νησί που πονέσαμε,
στη χώρα που μας πρόδωσε.

Μα ποτέ μου δεν έκλαψα,
ποτέ μου δε μίλησα για αυτό,
ποτέ μου δεν έβγαλα το παράσημο από το συρτάρι,
ποτέ δεν εξιστόρησα καμιά ιστορία.
Γιατί η ιστορία ήμουν εγώ
και συ τα λόγια.
Μείναμε αιώνια στις σκέψεις των παιδιών μας,
γιατί αυτό θέλαμε.
Και αιώνια ξεχασμένοι από αυτούς που τάχα μας θυμούνται.

Γι' αυτό παιδιά μου μη χάνετε το θάρρος σας,
γιατί το παρελθόν μας θα σας κάνει να ονειρευτείτε,
θα σας δώσει νόημα και φτερά,
να πετάξετε εκεί που δεν φτάνει το μίσος.
Και ας μοιάζει δυσβάσταχτο καμιά φορά,
αυτή είναι η κληρονομιά σας.
Με τη ζωή μας να σας κάνουμε καλύτερους ανθρώπους.

Εμπνευσμένο από δυο ήρωες που δεν υπάρχουν πια. 
Τη γιαγιά και τον παππού μου.

Μη χάνεις το θάρρος σου

εμείς πάντα το ξέραμε

πως δε χωράει

μέσα στους τέσσερις τοίχους

το μεγάλο μας όνειρο.

Εμάς τα σπίτια μας είναι όλοι οι δρόμοι

που στα σπλάχνα τους κοιμούνται

τόσοι σκοτωμένοι.

Θα θυμάμαι πάντοτε τα φιλιά σου

που κελαηδούσαν σαν πουλιά

θα θυμάμαι τα μάτια σου

φλογερά και μεγάλα

σαν δυο νύχτες έρωτα

μέσα στον άγριο πόλεμο.

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Έλα στο όνειρό μου.

Υπάρχουν άνθρωποι που φτιάχτηκαν ο ένας για τον άλλον.

Αλλά δεν βρέθηκαν ποτέ.

Ποτέ τους δεν αγκαλιάστηκαν, ποτέ τους δεν φιλήθηκαν.

Καμιά εξωσυμπαντική δύναμη δεν τους έφερε κοντά.

Και ζουν τις ζωές τους χώρια, μακριά ο ένας από τον άλλον.

Αυτό είναι το ψεγάδι του Θεού,

Αυτό είναι το κρίμα των ανθρώπων.

Να ζουν χωρίς ένα σώμα πλάι τους, 

χωρίς ζεστασιά, χωρίς δάκρυα αγάπης,

γιατί απλά δεν βρέθηκαν στο σωστό μέρος,

Δεν σήκωσαν το βλέμμα τους τη σωστή στιγμή,

δεν ίδρωσαν το ίδιο καλοκαίρι,

δεν ονειρεύτηκαν το ίδιο όνειρο.

Έλα στ' όνειρό μου και περπάτησε

κι άμα σταθείς στα ίδια μέρη

κι αν αγαπήσεις τις ίδιες μουσικές

θα πει ότι τυχαία δε βρεθήκαμε

θα πει ότι δε φύσηξε τυχαία

ο άνεμος που σμίγει των ανθρώπων τις ζωές

Μικρό καλοκαίρι, κρυφή πυρκαγιά

βαθιά μες στην καρδιά μου τώρα καις

μικρό καλοκαίρι, κρυφή πυρκαγιά

βαθιά μες στην καρδιά μου σιγοκαίς

Ψεύτικα τραγούδια με κυκλώνουνε

κλείνω τ' αυτιά, κλείνω τα μάτια

και ταξιδεύω μες στο φως άλλου καιρού

και γράφω τ' όνομά σου με το κόκκινο

το κόκκινο μελάνι της αγάπης

και είμ' εδώ κι αντέχω κι ας φυσάει από παντού.

Μικρό καλοκαίρι, κρυφή πυρκαγιά

βαθιά μες στην καρδιά μου τώρα καις

μικρό καλοκαίρι, κρυφή πυρκαγιά

βαθιά μες στην καρδιά μου σιγοκαίς

Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Η φωτογραφία είναι από τον Ν. Πύργο Β. Εύβοιας.

A Whiter Shade Of Pale.

Μαζί με τις εποχές πάνε και οι σκέψεις.
Λες και ενσωματώνονται στις θερμοκρασίες, στην υγρασία, στον αέρα.
Κρύβονται πίσω από τις μυρωδιές της βροχής,
στον καπνό από τις σόμπες, στην ζεστή αίσθηση των χαλιών.
Και είναι τόσο, μα τόσο έντονες και αυταρχικές,
που δεν αλλοιώνονται καν από το πέρασμα του χρόνου.
Δεν ξεθωριάζουν,
μα γίνονται λευκότερες, ξεκάθαρες και βασανιστικές.

We skipped the light fandango

turned cartwheels 'cross the floor

I was feeling kinda' seasick

the crowd called out for more

the room was humming harder

as the ceiling flew away

when we called out for another drink

the waiter brought a tray

and so it was that later

as a mirror told its tale

that her face at first just ghostly

turned a whiter shade of pale

She said: "There is no reason

and the truth is plain to see"

but I wandered through my playing cards

would not let her be

one of sixteen vestal virgins

who were leaving for the coast

and although my eyes were open

they might just as well've been closed

and so it was that later

as the miller told his tale

that her face at first just ghostly

turned a whiter shade of pale..

Δημιουργοί: Gary Brooker, Keith Reid, Matthew Fisher

Εκτέλεση: Procol Harum

*******

Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για το παιχνίδι ''Φωτογραφίζειν'', μέχρι και αύριο Τετάρτη 18/9

Πληροφορίες ΕΔΩ.