Όταν ήμουν μικρή και ήθελα να κάνω ένα δώρο πιο προσωπικό σε κάποιο φίλο, έγραφα μια κασέτα. Ξόδευα ώρες ατελείωτες για να βρω τα τραγούδια που θα μπορούσαν να του αρέσουν. Έβαζα βέβαια πάντα και κάποια δικά μου που θα ήθελα να ακούσει. Έγραφα τους τίτλους με καλλιγραφικά γράμματα στο εξώφυλλο, συνήθως μια αφιέρωση… και πολλή αγάπη.

Κάπως έτσι μου ήρθε η ιδέα του ιστολογίου αυτού. Μια ηλεκτρονική κασέτα από τραγούδια που αγάπησα και αγαπώ σε συνδυασμό με φωτογραφίες δικές μου και μαζί κάποιες σκέψεις ή αναμνήσεις που πάντα τα συνοδεύουν.

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

Όμηρος.


Ιλιγγιωδώς, με φόρα ανείπωτη, σχεδόν εξωπραγματική.
Ξεκίνα, ακολουθώ.
Εδώ είμαι και ας με νιώθεις μακρυά.

Μένω μέσα το βλέμμα σου, εκεί στην άκρη του ματιού σου που υγραίνεται για μένα.
Κατοικώ στις άκρες των δακτύλων σου.
Και ας μη με έχεις αγγίξει ποτέ.
Τα σημάδια σου φανερά σε όλο μου το κορμί.
Διαγράφουν και οριοθετούν αυτό που σου ανήκει.

Συνέχισε...
Ο ιδρώτας μου καυτός, σβήνει ότι μεγαλύτερο έχω φοβηθεί για σένα.
Περπάτα μέσα τις έρημες νύχτες μου,
άλλαξε την ροή της μέρας,
ξεκλείδωσε πόρτες ξεχασμένες,
άνοιξε παράθυρα σφαλιστά.

Συνεχίζω...
Για σένα που δεν ξέρω, για σένα που ονειρεύομαι πως είσαι δικός μου.
Σε μιαν άλλη ζωή, σε έναν άλλο κόσμο, σε άλλη νύχτα.
Σε μια χώρα που δημιουργούμε τώρα.
Ανάμεσα στα χέρια μου, πίσω απ΄τα μαλλιά μου, πάνω στα βαμμένα μου βλέφαρα.

Άκου τις ανάσες μας τι λένε.
Άκου τα λόγια μας, νιώσε τις σιωπές μας.
Τι είναι αυτό που ζούμε;
Όμηροι των σαρκικών απολαύσεων,
έκπτωτοι άγγελοι του έρωτα.
Υποψήφιοι εραστές της αγάπης...

Συνεχίζουμε...


Έπεσε η νύχτα, φάνηκε το φεγγάρι
Γι’ άλλους ελπίδα και γι’ άλλους συμφορά
Άμα μ’ αφήσεις, το δάκρυ μου ποτάμι
Αν μ’ αγαπήσεις, θάλασσα η χαρά

Αχ οι σιωπές φυτρώνουν άγρια χόρτα
σε παίρνουν όμηρο
Άσε ανοιχτή του ονείρου σου την πόρτα
να μπω σαν όνειρο
Αχ οι σιωπές τα βάσανα του κόσμου
θηρία ανήμερα
Ένα κλειδί να σ’ εξηγήσει δωσ’ μου
κι ας φύγω σήμερα

Έπεσε η νύχτα κι ο ύπνος δε με πιάνει
Μεσ’ στο σκοτάδι βλέπω καθαρά
Μου `χεις χαρίσει αγκάθινο στεφάνι
κι ένα ζευγάρι ολόλευκα φτερά

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Εκτέλεση: Ελεωνόρα Ζουγανέλη


4 σχόλια:

  1. Λέξη προς λέξη, Μαρία, με αγγίζει το κείμενό σου! Εκπληκτικό και με πηγαίο πάθος!

    "Μου `χεις χαρίσει αγκάθινο στεφάνι
    κι ένα ζευγάρι ολόλευκα φτερά"
    Για αυτό που είχες, αλλά δεν έχεις πια...

    Τραγούδι που το συνοδεύεις με ποτό και τσιγάρο απαρέγκλιτα...
    Σ' ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καμιά φορά τέτοιες στιγμές, έμπνευσης και μουσικής, μετανιώνω που έκοψα το κάπνισμα...χαχα!
      Καλημέρα καλή μου.

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.