Όταν ήμουν μικρή και ήθελα να κάνω ένα δώρο πιο προσωπικό σε κάποιο φίλο, έγραφα μια κασέτα. Ξόδευα ώρες ατελείωτες για να βρω τα τραγούδια που θα μπορούσαν να του αρέσουν. Έβαζα βέβαια πάντα και κάποια δικά μου που θα ήθελα να ακούσει. Έγραφα τους τίτλους με καλλιγραφικά γράμματα στο εξώφυλλο, συνήθως μια αφιέρωση… και πολλή αγάπη.

Κάπως έτσι μου ήρθε η ιδέα του ιστολογίου αυτού. Μια ηλεκτρονική κασέτα από τραγούδια που αγάπησα και αγαπώ σε συνδυασμό με φωτογραφίες δικές μου και μαζί κάποιες σκέψεις ή αναμνήσεις που πάντα τα συνοδεύουν.

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Κάτι Ελλάδες.

Κάτι Ελλάδες που δεν έχουν ανάγκη κανένας να τις χαϊδεύει τα αυτιά.
Ούτε να τις φοβερίζει, ούτε να τις κολακεύει.
Κάτι Ελλάδες που ορθώνονται τρομακτικές μα απλά φτιαγμένες.
Ελλάδες που ποτέ δεν πεθαίνουν.
Ελλάδες που φτιάχνουν τραγούδια σαν αυτά.


Πάνω στα τσιμέντα, μέσα στις σκουριές
δένονται οι σιωπές με το ατσάλι
Κι όπως παν’ τα χέρια στον ιδρώτα, δες
θα μιλήσουνε, θα μιλήσουνε κάποτε οι ζωές

Κάτω απ’ τις παράγκες, κάτω απ’ τα γιαπιά
ζούνε κάτι Ελλάδες σαν θηρία, σαν θηρία
Κι όταν πια ξεσπάσουν δεν θα είναι αργά
έτσι γράφεις πάντα ιστορία, με τα δάχτυλα

Πάνω στις καρότσες κάρβουνο ο καιρός
κι όλη η ζωή συνομιλία
Λες στον εαυτό σου και σου λέει κι αυτός
πες τι έμεινε, πες τι έμεινε απ’ το τόσο φως

Στίχοι : Νίκος Μωραΐτης 
Μουσική : Νίκος Μερτζάνος
Εκτέλεση: Δάφνη Λέμπερου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.