Και θα χαθώ.

Και θα χαθώ,
μακριά σου θα κρυφτώ.
Έστω για μια στιγμή να φύγω απ΄τα χέρια σου.
Να τρέξεις πίσω μου, να κάνεις τα πάντα να με φέρεις πίσω.
Να γυρίσει όλη η ζωή μας μέσα στο σώμα σου,
η γη να φύγει κάτω από τα πόδια σου.
Να κλάψεις για την κλεισμένη μου πόρτα.
Είναι πολύ κρίμα να μην μπορείς να δεις αυτά που σου δίνει ο άλλος.
Όχι για αυτόν που τα κάνει,
όσο για σένα που δεν μπορείς να χαρείς αυτά που σου προσφέρει.

Και θα χαθώ από κοντά σου θα χαθώ

καπνός θα γίνω χώμα, χώμα και νερό

και θα χυθώ μες στα ποτάμια θα χυθώ

κοντά σου ούτε ένα, ούτ’ ένα λεπτό

Τις Κυριακές θα με ζητάς στις εκκλησιές

τα Σαββατόβραδα θα ψάχνεις στο λιμάνι

στου σκοτωμένου έρωτά μας τις γωνιές

θα κλαις μα τίποτα δε θα σου κάνει

Και θα ριχτώ μέσα στο κύμα θα ριχτώ

αφρός θα γίνω βότσαλο, βότσαλο αλμυρό

και θ’ αρνηθώ, όλο τον κόσμο θ’ αρνηθώ

κοντά σου ούτε, ούτ’ ένα λεπτό

Και θα χαθώ από κοντά σου θα χαθώ

καπνός θα γίνω χώμα, χώμα και νερό

και θα χυθώ μες στα ποτάμια θα χυθώ

κοντά σου ούτε ένα, ούτ’ ένα λεπτό

Τις Κυριακές θα με ζητάς στις εκκλησιές

τα Σαββατόβραδα θα ψάχνεις στο λιμάνι

στου σκοτωμένου έρωτά μας τις γωνιές

θα κλαις μα τίποτα δε θα σου κάνει

Στίχοι: Κυριάκος Ντούμος

Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος

Εκτέλεση: Ισιδώρα Σιδέρη

Η φωτογραφία είναι από την Μάνη.

Και τώρα που τελειώσαμε.

Τράβηξε δειλά την πόρτα του δωματίου. Κοιμόταν.
Έκατσε στον καναπέ και άναψε ένα τσιγάρο.
Σε λίγο ξύπνησε και αυτός και ήρθε κοντά της.

-Δε σε περίμενα...
-Ποτέ σου δεν με περίμενες.

Έτριψε ενοχλημένος το μέτωπό του και άναψε και αυτός ένα τσιγάρο.

-Ήρθα να σου αφήσω τα κλειδιά. Χθες ήρθα και πήρα τα πράγματά μου, του είπε.
-Δεν το πρόσεξα, της αποκρίθηκε απορημένος.
-Ποτέ σου τίποτα δεν πρόσεχες.

Και αυτός ο κόμπος ανέβαινε στο λαιμό της και την έπνιγε.
Πιο πολύ όμως της έπνιγε αυτός. Πόσο είχε αλλάξει.
Δεν υπήρχε πλέον τίποτα σε αυτόν που να της θυμίζει αυτό που είχαν ζήσει.
Δεν είχε μείνει τίποτα από εκείνον τον μεγάλο έρωτα που τους συνεπήρε και τους πήγε στα ουράνια.
Τίποτα από τις ατέλειωτες ερωτικές εξομολογήσεις, τα μεγάλα λόγια, τις υποσχέσεις, τις θυσίες.

Μόνο ένα βλέμμα άδειο που την κοιτούσε, την κάρφωνε και την πλήγωνε ανεπανόρθωτα.

-Σ΄ευχαριστώ για τα πράγματα που με έκανες να νιώσω, γι΄αυτά που μ΄ έκανες να θυμηθώ. Σ΄ ευχαριστώ που με έφερες πάλι στη ζωή. Θα σ΄αγαπώ για πάντα. 
Του είπε και άφησε το κλειδί να πέσει από την χούφτα της πάνω στο τραπέζι.

Και καθώς άνοιγε την πόρτα άκουσε...

-Που πήγε τόση αγάπη;

Γύρισε να τον κοιτάξει...
Ήταν η ιδέα της. Δεν της μίλησε καθόλου. Απλά την άφησε να φύγει.

Και τώρα που τελειώσαμε τι έγινε 

ας δούμε απ΄την αγάπη μας τι έμεινε

ποιος έκανε τα πιο πολλά τα λάθη

μα προς θεού κανείς να μην το μάθει

Και τώρα που τελειώσαμε τι έγινε 

ας δούμε απ΄την αγάπη μας τι έμεινε

Και τώρα που τελειώσαμε αλίμονο

φωλιάζει στις καρδιές μας καταχείμωνο

μας σκότωσαν τα ανθρώπινα τα πάθη

μα προς θεού κανείς να μη το μάθει

Και τώρα που τελειώσαμε αλίμονο

φωλιάζει στις καρδιές μας καταχείμωνο

Και τώρα που τελειώσαμε σταμάτησε 

προσκύνα την αγάπη και γονάτισε 

και αν φύγει η αγάπη θα ξανάρθει

μα προς θεού κανείς να μην το μάθει

Και τώρα που τελειώσαμε σταμάτησε 

προσκύνα την αγάπη και γονάτισε 

Μα τώρα που η αγάπη ξαναγύρισε

και φως τα όνειρά μας τα πλημμύρισε

ας μην τα ξανακάνουμε τα λάθη

κι ο κόσμος δεν με νοιάζει ας το μάθει

Μα τώρα που η αγάπη ξαναγύρισε

και φως τα όνειρά μας τα πλημμύρισε

Μουσική: Γιώργος Κατσαρός

Στίχοι: Ντίνα Μαρικοπούλου

Εκτέλεση: Γιώργος Γερολυμάτος


Η φωτογραφία είναι από τα Ελληνικά Ευβοίας.

Οι γυναίκες που ερωτεύονται.

Και έτσι μόνη θα σταθώ,
μπροστά σου σα να ήσουν κάποτε δικός μου.
Χωρίς να σου πω σ΄αγαπώ,
χωρίς να σου δείξω πόσο πόνεσα για σένα.
Έτσι κι αλλιώς πότε σου δεν ήθελες να νιώθω κάτι τόσο μεγάλο,
λες και η αγάπη είναι κάτι που το επιλέγεις,
κάτι που το διατάζεις να αρχίσει ή να σταματήσει.
Και έτσι θα σου πω το πιο μεγάλο ψέμα μου,
όταν σου έλεγα ΄΄καλή αντάμωση΄΄,
το μόνο που ήθελα να σου πω ήταν ΄΄αντίο΄΄.

Η αγάπη με αγάπη κουβεντιάζει μα η αγάπη 

που σου έδωσα γυρνά και με δικάζει.

Η αγάπη με αγάπη μεγαλώνει μα η αγάπη

που σου έδωσα γυρνά και με σκοτώνει.

Μη με ρωτάς γιατί μελαγχολώ στης μοναξιάς μου

τους βροχερούς χειμώνες, ίσως μάτια μου

στον κόσμο αυτό που ζω οι γυναίκες

που ερωτεύονται να μένουν πάντα μόνες.

Η αγάπη με αγάπη κουβεντιάζει μα η αγάπη 

που σου έδωσα φοβάμαι σε κουράζει.

Η αγάπη με αγάπη μεγαλώνει μα η αγάπη

που σου έδωσα γυρνά και με σκοτώνει.

Στίχοι: Ανδρέας Νεοφυτίδης

Μουσική: Μάριος Τόκας

Εκτέλεση: Αλέκα Κανελλίδου

Η φωτογραφία είναι από την Λίμνη Ευβοίας.

Μη γυρίσεις.

Είχαν περάσει χρόνια από τότε που καιγόταν για 'κείνον.

Πόνεσε, έκλαψε, θύμωσε, ξέσπασε, ξέχασε, προχώρησε...

Μα έμενε πάντα πλάι του. 

Σαν μια φίλη καλή, σαν ένα αποκούμπι, σαν ένα μαντήλι να του σκουπίζει τα δάκρυα, σαν μια αγκαλιά να του απαλύνει τον πόνο. 

Και αυτός σκληρός με τον έρωτα, απρόσιτος.

Κάτι άλλαζε όμως τελευταία.

Άλλο βλέμμα, άλλο άγγιγμα, άλλη αίσθηση.

Κάθισαν στο τελευταίο τραπέζι.

Της έδωσε να πιει. 

Της αγάπης του το ποτό. 

Εκείνο το βράδυ θα της έδινε ότι χρόνια ποθούσε. Την μέθυσε. 

Την κράτησε σφιχτά. Την χάιδεψε. 

- Θα σου δώσω αυτό που τόσα χρόνια σου αρνιόμουν.

Τον κοίταξε. 

Σε λίγο θα είχε στα χείλη της το πιο όμορφο όνειρο. 

Μα ένιωσε ότι αυτή δεν είχε να δώσει τίποτα. 

Αυτό που της αρνήθηκε, δεν το ήθελε πλέον.

Τον έσπρωξε με δύναμη και έτρεξε.

Έτρεξε μακρυά από την μεγαλύτερη σκλαβιά που είχε νιώσει ποτέ της. 

Αυτός την ακολούθησε, την πήρε αγκαλιά.

Περπάτησαν όλη την πόλη αγκαλιά.

Χωρίς να πούνε κουβέντα.

Δεν κοιμήθηκαν μαζί.

Ούτε καν φιλήθηκαν στο κατώφλι του σπιτιού της. 

Την άλλη μέρα ήταν όλα όπως πριν. 

Συνέχισαν να ζουν μαζί αλλά χώρια. 

Και δεν μίλησαν ξανά για εκείνη την νύχτα. 

Εκείνη την νύχτα που όλοι οι δρόμοι άκουσαν τον έρωτα τους.

Για θυμήσου καλά

μήπως έχεις χαθεί μέσα σε δρόμους που καίνε

Βάλε εσύ μια φωνή

και αν δεν είμαι εκεί Χάρη να μη με λένε

Δεν είναι η ανάγκη

Δεν είναι η μοναξιά που εκεί θα με φέρει

Έχω αντέξει πολλά

Δε με ξέρεις καλά, κανείς δε με ξέρει

Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις

για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις

Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις

για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις

Μπαίνω μες στη σκιά, 

με τυφλώνει το φως, 

μ’ αρρωσταίνουν οι λέξεις

Έχω βαρεθεί

Δε θέλω να εξηγώ

Πρέπει εσύ να διαλέξεις

Όμως στο λέω ξανά

μήπως έχεις χαθεί μέσα σε δρόμους που καίνε

Βάλε εσύ μια φωνή

και αν δεν είμαι εκεί Χάρη να μη με λένε

Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις

για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις

Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις

για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις

Στίχοι: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας & Βέτα Μπετίνη

Μουσική: Τάκης Μπουρμάς

Εκτέλεση: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας 


Η φωτογραφία είναι από την Σαμοθράκη.