Το μαζί είναι δρόμος.

Μια στιγμή, χίλια χρόνια,
μια ζωή, μια αιωνιότητα.
Ανόητα και ρηχά,
απλοϊκά και ξένα.
Τι νόημα, τι δικαιολογία, τι περιεχόμενο;

Τίποτα δίχως εσένα, χωρίς εμάς.

Το μαζί είναι ο μόνος δρόμος.

Ξεφεύγεις σαν αέρας

Και πώς να σε γραπώσω

Για μια στιγμή της μέρας

Στο χρόνο να σε σώσω

Αυτά τα δυο μου χέρια

Η δύναμή μου μόνο

Μ' αυτά βουνά θ’ ανέβω

Και σύννεφα θα χτίσω

Κοντά σου για να έρθω

Στο λέω δε θα σ’ αφήσω

Αυτά τα δυο μου χέρια

Η δύναμή μου μόνο

Κι αν μαζί δε μπορούμε

Ποιός μπόρεσε μόνος;

Πώς να σ’ το πω;

Πώς να σ’ το πω; Πώς να σ’ το πω;

Μέσα από ‘σένα, μέσα από ‘σένα εγώ

Έτσι πάει η ζωή 

Το μαζί είναι δρόμος και για τους δυο

Και για τους δυο και για τους δυο

Μέσα από ‘σένα, μέσα από ‘σένα ζω

Κόβω απόψε σε κομμάτια το χώμα

Σχήμα με το σχήμα

Με το δέρμα, με το σώμα

Πάνω πάλι, πάνω βρέχει

Η μοναξιά μου σε ‘σένα τρέχει

Ζούνε σα φωτοβολίδες

Χιλιάδες μόνοι

Πώς ανάβουν και πώς σβήνουν στα σκοτάδια οι φόβοι

Τί χτυπάς καρδιά μου απόψε το τζάμι το ξένο

Για χρόνια εδώ σε περιμένω

Είμαι ένας χορευτής

Ο ένας που ζητάει μια στιγμή σου

Μια μικρή ανάμνησή σου 

Σκάβω στην αγάπη

Σκάβω στα αισθήματά σου

Στα χώματα τα νύχια

Για να βρω την καρδιά σου

Τώρα κάτι λάμπει, κάτι ανακάλυψα

Οι πόρτες θαμμένες τώρα που βρήκα και άνοιξα

Ένα φως, ένα σπίρτο

Μέσ’ απ’ τα βάθη σε φέρνω πίσω

Τα πέτρινα χείλη σου, αγγίζω

Κι αν μαζί δε μπορούμε

Ποιός μπόρεσε μόνος;

Πώς να σ’ το πω;

Πώς να σ’ το πω; Πώς να σ’ το πω;

Μέσα από ‘σένα, μέσα από ‘σένα εγώ

Έτσι πάει η ζωή

Το μαζί είναι δρόμος και για τους δυο

Και για τους δυο και για τους δυο

Μέσα από ‘σένα, μέσα από ‘σένα ζω

Στην αγάπη

Με τα δάχτυλά μου σκάβω

Στην αγάπη

Απ’ το κόκκινο στο μαύρο

Να φέρω πάνω

Όσα κρύβουνε τα σώματα

Σβησμένες λύπες και αδιάβατα χιλιόμετρα

Γιατί ένας άνθρωπος φτάνει να φτάσει τα πάντα

Ή να φτάνει πάντα τα βάθη του

Ο ένας για τον άλλο το αίμα του να δίνει

Ο ένας για τον άλλο θυσία να γίνει

Δύναμη του ανθρώπου, αυτό το σώμα μόνο

Να δένει σ’ άλλο σώμα, να σώζεται στο χρόνο

Αυτά τα δυο μου χέρια, ναί

Τα όπλα για να νιώθω

Κι αν μαζί δε μπορούμε

Ποιός μπόρεσε μόνος;

Πώς να σ’ το πω;

Πώς να σ’ το πω; Πώς να σ’ το πω;

Μέσα από ‘σένα, μέσα από ‘σένα εγώ

Έτσι πάει η ζωή

Το μαζί είναι δρόμος και για τους δυο

Και για τους δυο και για τους δυο

Μέσα από ‘σένα, μέσα από ‘σένα ζω 

Μουσική: Ανδριάνα Μπάμπαλη

Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης

Εκτέλεση: Ανδριάνα Μπάμπαλη - Τζώρτζια Κεφαλά

Πετάω.

Ονειρέψου, προχώρα, σκέψου, πέτα.
Πέτα στις μουσικές ενός παλιού και γνώριμου τραγουδιού,
λες και η ζωή επέστρεψε στις νότες του,
δέθηκε με τις αναμνήσεις του,
με την γλύκα της αίσθησής του.
Χόρεψε λες και ο χρόνος γύρισε πίσω στις στάχτες του.

Σ' αγαπώ θα πει.

Όλες αυτές οι γραμμές παίρνουν νόημα πια,
όλα αυτά τα λόγια, οι λέξεις.
Το μαύρο δεν θα είναι ποτέ πια το ίδιο,
τα όμορφα καλλιγραφικά γράμματα μόνιμα,
οι κασέτες, τα δώρα, οι επιλογές.
Όλα, όλα θα συμφωνούν,
όλα θα συγκλίνουν στο ίδιο θέμα.
Θα στολίζουν, θα επικροτούν, θα συμφωνούν.
Χρήσιμα μοιάζουν, όνειρα σχεδιάζουν.
Η αγκαλιά ανοίγει να δεχτεί νέες μελωδίες, νέους στίχους,
που θα καταλήγουν στο ίδιο υπέροχο μέρος.
Όλα πια αποκτούν σκοπό.
Σ΄αγαπώ δεν θα πει να γραφείς και να περιμένεις να σε διαβάσουν.
Σ΄αγαπώ θα πει να περιμένουν να γράψεις για να σε διαβάσουν.

Σκέψου να υπήρχε ένα πλάσμα στη γη

ετοιμοπόλεμο για σενα εκεί

τη θέση σου να πάρει στην προσβολή

μέσα στην λύπη, στο θυμό, στην πληγή

για να τη βγάζεις πάντα εσύ καθαρή

Να, τι σημαίνει «Σ' αγαπώ», τι θα πει

Σ' αγαπώ θα πει

σού δίνω μέσα μου χώρο

δίνω την ψυχή

σαν να είναι απλό δώρο

Σ' αγαπώ θα πει

θα ειμ' εγώ ο άνθρωπός σου

Σ' αγαπώ θα πει

μ' αρέσει να 'σαι ο εαυτός σου

Μέσα στα μάτια σου με βλέπω αλλιώς

και τα σκοτάδια μου αστράφτουν διαρκώς

μέσα απ' τα μάτια σου μ' αρέσει ό,τι δω

μέσα απ' τα μάτια σου μ' αρέσω κι εγώ

Σαν αγκαλιά ειν' η ματιά σου ζεστή

να, τι σημαίνει «Σ' αγαπώ», τι θα πει

Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Εκτέλεση: Θανάσης Αλευράς

Με το ίδιο μακό.

Ακαταλαβίστικη συνεχόμενη ροή ζωής.
Ίδια πρόσωπα με διαφορετικά σώματα.
Ίδιες σκέψεις μέσα σε διαφορετικά μυαλά.
Επαναλαμβανόμενη, μοιραία και αδιέξοδη.
Τριάντα το όριο, τριάντα χρόνια άλλος.
Και ξεκινάς αλλιώς, χωρίς να ενημερώσεις κανέναν.
Βλέμματα αδιάφορα αλλά και απορριμένα μαζί.
Ποτέ δεν το περίμεναν... δεν νοιάστηκαν κιόλας.
Αλλάζει η νύχτα ξαφνικά,
η θέση του δαχτυλιδιού στο χέρι.
Αλλάζει το δέρμα, αλλάζει η μυρωδιά.
Ένα μακό στης αγκαλιάς την άκρη.

Ο κόσμος κρέμεται από μια μια τόση δα κλωστή.
Κόψτην και ασ΄τον να γκρεμοτσακιστεί.
Μια απόφαση είναι...
Φορώντας εκείνο το ίδιο το δικό σου το μακό.
Εγώ θα έρθω μαζί σου...

Με το ίδιο μακό

και με κέφι κακό

φύγαν μέρες

Το φεγγάρι απ' τη μια

και του κόσμου η ζημιά

βάλαν βέρες

Τι θα κάνεις εσύ

είναι εννιά και μισή

τον καπνό μου φυσάω

Και προτού να λουστώ

σταυρουδάκι Χριστό

μες στα δόντια κρατάω

Κι όλο εσένα θέλω μόνο

για κανέναν δεν σηκώνω

τώρα πια το ακουστικό

Μόνο εσένα και είμαι εντάξει

το ταβάνι έχει πετάξει

δυο φωτιές στον ουρανό

Σε χρειάζομαι και

το καινούργιο παρκέ

με το πόδι πληγώνω

Σου φυλάω μουσικές

στο ταξίδι να καις

μες στο χρόνο

Τι θα κάνεις λοιπόν

το κομμένο Depon

κυνηγάω στο σεντόνι

Και προτού να το πιω

σαν δεσμός με σκορπιό

λογαριάζονται οι πόνοι

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου 

Μουσική: Αντώνης Μιτζέλος 

Εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη